tanıdığım bir oyuncağı tutuyorum aklımda.
özelliklerini sıralayabildiğim kadar sıralıyorum.
renklerini ezbere bildiğim bu yerde yabancılık niye?
neşeler vardı bir zamanlar, renklerin olduğu kadar..
içimizde yürüyen bir merak neşeyi uyandırır ansızın.
neşe nereden geldi beklemiyorken, beklenmiyorken?
kurduğumuz hayalleri çiçekli balkonlarla süslüyorduk.
etrafa karanlık bir sessizlik çöktüğünde ağlardı yağmur.
havanın kasvetine aldanmayıp yaşayıştaki dinginliğimiz
bizi biz yapıyordu içimizdeki neşeyle -neşeye neşeye..
kurduğumuz evcilik oyunu geçici bir düzendir.
bize kalıcı bir neşe kalandır hayallerde.
Kayıt Tarihi : 13.09.2026 10:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!