vakit akşamın omzuna yaslanmıştı,
güneş yavaşça çekilirken sokakların kalbinden,
bugün, suskun bir yolcu gibi
gölgelerin arasından geçip gitti.
kimse fark etmedi belki,
ama bir köşede
unutarak değil,
alışarak mı oluyor?
acıyı yok ederek değil,
onunla yürümeyi öğrenerek mi?
yaşamak...
yarı yolda kalmış
bir yemine
amin diye bilirmisin
herkesin varmak
isteyipte kalamadığı
son yerde
gece çöktü, adın indi içime
bir mezar kazdım sessiz biçime
nefes aldım, ölüm değdi dilime
yasemin, karanlık girdi geceme
beyazdın sen, ama geceydin sen
geceye yaslanmış bir pencereyim ben,
sen geçiyorsun içimden,
adınla açılıyor karanlık ,yasemin.
bir koku gibi değil,
bir hatıra gibi siniyorsun zamana
unutuldukça çoğalan,
yaşlı bir beden taşıyorum omuzlarımda,
dizlerim sızlıyor, saçlarıma aklar düşmüş,
aynaya bakınca babamın yüzü bakıyor sanki bana,
ama içimde bir çocuk var hala,
koşmak isteyen, düşse de kalkıp gülmek isteyen.
ben dünde kaldım.
bugün denen şey
bana zorla giydirilmiş bir gömlek.
geçti diyenlerin dili kolay,
benim kanım hala sıcak.
___/yolumuz sevda yolu ,
sözümüz güvendir bizim !
___/ateş olan değil ;
kül olmayı kabul eden gelsin...!
insan, hissettiklerini tam anlatamaz.
dile gelen her söz, kalpteki ağırlıktan biraz çalar,
söylenirken eksilir,
anlatıldıkça değişir.
bu yüzden insan,
hem buradadır hem değil,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!