seni öldürmedim
kanın akmadı,
çığlıklar çağırmadı geceyi.
seni içimde bitirdim.
bir silah tutmadı elim,
silik bir fotoğrafta yana yana görmüşler bizi,
kim çekmiş, ne zaman çekmiş, bilen yok.
zamanın tozuna bulanmış bir an,
unutulmuş bir gülüş, yarım kalmış bir bakış
asılı kalmış aramızda.
neden sildin beni,
bir tuşa basar gibi,
hiç titremeden,
hiç ardına bakmadan?
oysa ben,
adını kalbime kazırken
Son sözüne sadık kalanı sevdim
O yüzünde ki tebessüme aldandım
Nerde duracağımı hiç bilemedim
Ama seni sevmekten vazgeçmedim.
Yüzüme düşsede yaş aşk-ı sende yaşadım.
gecenin en ince yerinden sızıyor zaman,
bir çatlaktan düşer gibi kalbime.
sessizlik, duvarlara yaslanmış yorgun bir kuş,
kanadında adını taşıyor.
bir şehir uyuyor,
ben uyanığım,
yaşamak da,
mücadele etmek de sonu belli
bir yolculuktur
ama yine de değerlidir.
çünkü sabahın ilk ışığı
mürekkepi biten dolma kalemin !
sonuna yazılı kaldı
mutluluğum.
belli ki o da kalmayacak
komşunun
bir fincan kahve
yaşamanın mutluluk değil;
kabulleniş, çaresizlik
ve devam edebilme hali olduğunu
söylüyorum
içimde hala bir sızı varken bile
sen'le bağımı koparmadan
sözümüz var bizim,
rüzgarın yön değiştirdiği yerde bile
birbirimize sırt dönmemeye.
karanlık gecelerde,
en sessiz korkuların ortasında
bir mum gibi yanmaya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!