Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Geceye ışığı yetiyor ve sessizliği iyi biliyor
Kalbim loş bir labirent kaybolduğum
Tüm anahtarları aşırmış zaman
Suç bende
Kendimi karanlığa mayaladıysam
Tarifeli denklemlere

Yanlış çalıyorsun kemancı
Ellerin girdap
Hiç nazik değil bu dokunuşun
Sığıntıyım kendime
Göçteyim
Takma hiç bir şeyi peşime

Hayata alıştık ve ne güzel yaşıyoruz
Ne güzel seviyoruz aşka çok yakın
Birbirimize bakıp kendimize benzetmeliyiz portrelerimizi
Bir yolculuk oluyor konuşmak sende
Birer gel-git sözlerin
Gökyüzü yumsun gözlerini utanıyorum

Köpüklere sarkıyorum penceremden
Yollara kokulara bahçelere
Seni yapıştırıyorum bir kitabın sayfalarına
Bir resim çiziyor cumbalı evler
Seslerden yokluktan ve gölgelerden
Beni bir şeylere benzetmeye çalışıyor bulutlar

Tek intihar şakaklarıma az gelir
Dindirmez susuzluğumu ab-ı hayat
Bana geceden bir ceket biçmelisin
Astarında yıldızlar
Yakasında mehtap
Merhametten dikişleri

(Çok değeri üstad Sezai Karakoç 'un Mona Roza şiirine naziredir.)

Yağmurlar pusmuş hep, bulutlar ürkek
Bozgundalar sanki bütün mevsimler
Boynu bükük güller şimdi gidecek

Ah Madam Petri!
Hiç bir yere tutunamayan sesinizde
Akıp gitti yine öfkeniz
Menekşeler tutarken köşe başlarını
Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan
Her şey sil baştan

Dilim kalbime yokuş
Sessizlik bile sarhoş
Dolunay omuzlayacak yüreğimi
Mahcup ve sessiz
Özsuyu olacak bir ezgi ruhumun
Bize düşen kuraklığımızla örtünüp Beklemek varlık telaşında

Tanıyorum sizi Mösyö zaman
Kırk haramilerin başısısınız
Terk edilenleri törpüleyen eğe
Bazı göz bebeklerinde
Ölüm telaşısınız

Beni bir savaşa götür sonra esarete
Bir çıkmaz sokağa ki kendimi bulayım
Bir şehre ki enkaz altında kalmış cesetlerim
Kollarım bacaklarım uzansın hayata özlemle
Ya da bizi sen öldürdün desinler
Yalansa hadi söyle