Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Yüzümün yelkenleri delik
Pusulam sapıyor yerli yersiz
Mevsimsiz hasatlar yüküm
Hasatsız mevsimler
Biliyorum gözbebeklerinden düştü zaman
Ne güzel köleydin inci dişli İsabella

Oyuncak gerçeklerimiz var
Hep geciktiğimiz sınırlar
Suçluyuz bu yüzden infaz ediyoruz yargıçlarımızı
Işığını düğümle
gölgelerimden ayıklayamadım kendimi
Baş aşağı sarkmış sorular

Rüyalarımda hep kıyılar vardır ve deniz
Ötelerden bir şeyler gelmelidir
Bir şeylerin gelmesi beklenmelidir
Anlamına bile bakmadığım kaç sözcük var oysa
Anlamak istemediğim kaç cümle kaç gülüş
Bazı yanlarım başlarını dizlerime koyup kıvrılmış gözlerimin içine bakarak

Suskunluğunun baş köşesine iliştir beni
Bu iklimin hüznünden sil
Yüzünü avuçlarıma bırak
Özsuyum
Keder kadar berrak
Kayip bir deniz feneri

Yanlış çalıyorsun kemancı
Ellerin girdap
Hiç nazik değil bu dokunuşun
Sığıntıyım kendime
Göçteyim
Takma hiç bir şeyi peşime

Gökten bir yıldız kopardım
Geceye inme indi
Boşa akıyorum o gün bu gündür

Cinayetti hiç susmadı
Çentiğim sadece bir duvarda

Hayata alıştık ve ne güzel yaşıyoruz
Ne güzel seviyoruz aşka çok yakın
Birbirimize bakıp kendimize benzetmeliyiz portrelerimizi
Bir yolculuk oluyor konuşmak sende
Birer gel-git sözlerin
Gökyüzü yumsun gözlerini utanıyorum

(Çok değeri üstad Sezai Karakoç 'un Mona Roza şiirine naziredir.)

Yağmurlar pusmuş hep, bulutlar ürkek
Bozgundalar sanki bütün mevsimler
Boynu bükük güller şimdi gidecek

Ah Madam Petri!
Hiç bir yere tutunamayan sesinizde
Akıp gitti yine öfkeniz
Menekşeler tutarken köşe başlarını
Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan
Her şey sil baştan

Alışkanlığım aklımı bir manivelayla kanırtmak
Yelpaze sallamak yüreğime
Gözbebeklerime masa atmış demleniyor yine hayat
Yudum yudum içerek en insancıl yanlarımı
Ne kadar sakin bir vahşet
Daha dün çok tanıdık gelmiştim kendime