Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Ah Madam Petri!
Hiç bir yere tutunamayan sesinizde
Akıp gitti yine öfkeniz
Menekşeler tutarken köşe başlarını
Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan
Her şey sil baştan

Dilim kalbime yokuş
Sessizlik bile sarhoş
Dolunay omuzlayacak yüreğimi
Mahcup ve sessiz
Özsuyu olacak bir ezgi ruhumun
Bize düşen kuraklığımızla örtünüp Beklemek varlık telaşında

Tanıyorum sizi Mösyö zaman
Kırk haramilerin başısısınız
Terk edilenleri törpüleyen eğe
Bazı göz bebeklerinde
Ölüm telaşısınız

Beni bir savaşa götür sonra esarete
Bir çıkmaz sokağa ki kendimi bulayım
Bir şehre ki enkaz altında kalmış cesetlerim
Kollarım bacaklarım uzansın hayata özlemle
Ya da bizi sen öldürdün desinler
Yalansa hadi söyle

Meramım var Mika
Ötelerden gelen bir istila
Baykuşun sesindeki kovuk
Sessizlikteki soğuk
Karanlığı bile emen
En çok kendimden korkum

Ağu hayatı içtim elinden saki
Geçmez sarhoşluğum son nefeste de
İçirdiğin mey efsun gibidir sanki
Özgürlük tadılırmış bir kafeste de

Yola aşığız geçtim yolundan saki

Şuramda bir şiirimi kaybettim
Bir aşkı anlatan belki
İnan seninle ilgisi yok
Yoktu sanki
Sana bakakalıyorum
Şiir yazamıyorum ki

Bir yangın elini uzatıyor
Gel diyor seni en iyi ben anlarım
Kimse dinlemediğinde dinlemedim mi seni?
Benim pusatın yüreğin bileğin
Hepsindeki keskinlik
Merak ettiğin fısıltı bunca zaman

asil bir senfoni uçuyordu
çatıların arasından
kıştı çatılar beyazdı
sabahın erken saatleriydi
şehir henüz nefesini açmamıştı
soğuk, küçük bir kıza

Bilir misin sofi?
Aşk dediğin bir yalnızlık silsilesi
Kendisini göremesemde
Gölgesini gördüm
Koyu gri