Mutluluk Şiiri - Murat Halıcı

Beni bir savaşa götür sonra esarete
Bir çıkmaz sokağa ki kendimi bulayım
Bir şehre ki enkaz altında cesetlerim
Kollarım bacaklarım uzansın hayata özlemle
Ya da bizi sen öldürdün desinler bana
Yalansa söyle hadi
Neden cehennemin kapı kulplarında
Kelimelerin parmakları ve sinsi?
Kervanlara bölmüş çoktan zaman bizi
Sessizlik çağı emzirmeli diyorum
Cesetler damlatırken gözbebeklerime çağ dediğin
Sustuğunda düşünmeye başlar insan
Hani hayatın kirli ellerini sıktığımızdan beri
Kendimizi vaatlerle kutsal takas
Peşinden koştuğumuz imtiyaz
Üç beş soruyla damgalıyız ki cevapları yangın
Cevapları gözbebeklerimizde kıyım
Parçalanmış yüzümü toplayabilsem yerden kendimi tanırım belki
Belki de tamamen bir yabancıya dönüşmüşümdür
Galiba en iyisi mutluluktan saklanmak
Bağımlılık yapıyor çünkü
Ve ufuk gibi kaçak
Çoğu yanımız gibi serap
Cennetin hayata iz düşümü
Bu kadar düşebilmiş en fazla
Bir kaç ışık oyunu işimize gelen bir kaç ses
Bir kitapta yaşamıştım mutluluğu
Çok oldu kitabı da unuttum mutluluğu da