Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Ölmek alışkanlık buralarda
Biraz da rüyalarda
Gece dökülür insanın üstüne
Daha çok bükülür zaman
Geçmiş geleceğe pranga
Tersine akıyor bütün nehirler

Ağu hayatı içtim elinden saki
Geçmez sarhoşluğum son nefeste de
İçirdiğin mey efsun gibidir sanki
Özgürlük tadılırmış bir kafeste de

Yola aşığız geçtim yolundan saki

Silelim bu şehri haritadan
Şunu da, şunu da
Eğreti duran dağları da
Yok olmasın mayın tarlalarında kelimeler
Sense umuda benziyorsun sanki
Bir sana seriyorum yüreğimi

Şuramda bir şiirimi kaybettim
Bir aşkı anlatan belki
İnan seninle ilgisi yok
Yoktu sanki
Sana bakakalıyorum
Şiir yazamıyorum ki

Bir yangın elini uzatıyor
Gel diyor seni en iyi ben anlarım
Kimse dinlemediğinde dinlemedim mi seni?
Benim pusatın yüreğin bileğin
Hepsindeki keskinlik
Merak ettiğin fısıltı bunca zaman

asil bir senfoni uçuyordu
çatıların arasından
kıştı çatılar beyazdı
sabahın erken saatleriydi
şehir henüz nefesini açmamıştı
soğuk, küçük bir kıza

Bilir misin sofi?
Aşk dediğin bir yalnızlık silsilesi
Kendisini göremesemde
Gölgesini gördüm
Koyu gri

Sesler senden söz eder gökyüzü gölgeler
Yağmurlar birer beste her şafak bir eşik
Zaman kör bıçak
Düşüncelerim sunak
Payıma yorgunluk düşer
İyi niyetli dokunuşları hayatın

İyi bak Valentina
Kalbimiz gibi karanlık bir gece daha
Yıkanalım ki bu karanlıkla
Aydınlık aldatamasın bizi
Nur topu bilinmeyenlerimiz olsun
Yanılgılarumızdan

Hayatın portresini çiziyorum sürekli
Hep aynı yere ulaşan paslı bir yolculuğu
Yüzün ne çok benziyor hayalimdeki ülkeye
Yüzümün gevezeliğini unuttum ve yarısından fazlasını
Ceplerimden ne kadar ay ışığı döküldü kim bilir yollarda
Kendi ekseni etrafında dönüyor ayrılık