Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Soldu gitti hani, o gül bağlarım?
Güz oldu dört mevsim, elveda Hacom!
Geldi geçti ani, güzel çağlarım,
Azaldı hevesim, elveda Hacom!

Beklettin yıllarca, gücendim, küstüm,

Dön gel, diye diye, kısıldı sesim,
Dillerim tükendi, el vicdan Suzi!
Gurbet senin, hüzün benim adresim,
Gizli ağlamaktan, kuruttum gözü,
Sellerim tükendi, elveda Suzi!

Vaatler vererek, gürlediğiniz,
Emekliler, yalan yeliniz değil!
Seçimden seçime, parlattığınız,
Emekliler, oydan seliniz değil!

Sadaka değil de, hakkını ister,

Ruhun paramparça, şak olur o an,
Dünya kaç bucaktır, düş de görürsün.
Tökezlerse insan, tek kalır o an,
Tozpembe yaşamı düşte görürsün.

Tok açın karnını, nereden bilsin?

Toplandı şer güçler, imana karşı,
Dediler çelikler, titretir arşı,
Türk can verir, vermez, bir tek karışı;
Onlarda zırhlılar, bizde dev yürek,
Düşmedi yerlere, çok şükür bayrak.

Molozlar yığıldı, kazamıyorum,
Can yürekler soldu, göçük altında.
Ne yapsam bir türlü, yazamıyorum,
Duygularım kaldı, göçük altında.

İçerim alev-kor, dışım zemheri,

Viran bir şehirden geldim bendeniz,
İçimde yaradır, Hatay, Kırıkhan.
Yerle yeksan her şey, ne ses var, ne iz,
Tesellim ol, nasıl dayansın bu can?
Sessiz feryadımı, duy Karadeniz!

Ararken izini, gölgeni dahi,
Bulmadan güzelim, geçti ömrümüz.
Gözyaşım sel oldu, durmadı sahi,
Silmeden hazalım, geçti ömrümüz.

Çabuk tutmadın ki, heyhat elini,

Sevdanın tüm telli turnalarını,
Saldı deyin yâre, hasret çekmesin!
Bıraksın sineye vurmalarını,
Geldi deyin yâre, kasvet çökmesin!

Dökmesin gözlerden incilerini,

Gamlanma güzelim, sil gözyaşını,
Gül ki Kırıkhan’da, solmasın güller!
Elif gibi dik dur, eğme başını,
Sev ki yüreğimi, çatlasın eller!

Varlığın can verir, ruhum, özüme,