Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Gençlik yıllarımın gonca gülüydün,
Ben sana vurgun sen bana deliydin,
Sonsuza dek bizim köyde kalaydın;
Gurbet ele göçtün, gittin ne diye?
Ateşlere attın, yaktın Zekiye!

Hiç mi insaf yoktur sende,
Nerde kaldın, nerde kaldın?
Göz göz oldu, yara tende,
Derde kaldım, derde kaldım.

Çığ devrildi, bağlı yolum,

Her şehir kahrını içinde gizler,
Sevda ki yürekte alevden kordur.
Yollara takılıp kalırken gözler,
Bir ömür hasretle yaşamak zordur.

Ayrılık en çok da seveni vurur,

Yokluğunda hasret büyür dağ gibi,
Çalıştığım iller, dar gelir bana.
Düğüm düğüm uzar gider ağ gibi,
Buluştuğum yollar, zâr gelir bana.

Ortancalar bezgin, nergisler yorgun,

Kader ateşten bir yük yüklese de
Seven çeker gülüm, kor olur sanma!
Ömrünün sonuna dek beklese de
Sabredene ölüm, zor olur sanma!

Ney’in hakikisi kamıştan olur,

Nedir çektiğim yâr, senin elinden?
Garezin bana mı, zorun bana mı?
Ahlar kesilmiyor, senin dilinden,
Marazın bana mı, zarın bana mı?

Hercai hallerin, bir türlü bitmez,

Yerle yeksan şimdi, Hatay, Kırıkhan,
Duvarı kalmadı, yaslanacağım.
Nasıl dayansın ki, buna yürek, can?
Yarım, noksan hâlde, yaşlanacağım.

Uykuda ansızın, sarstı zelzele,

Şehrime uğrayan acaba ne yer?
Ya kâğıt kebabı, ya mangal ciğer,
Belen tavası da tatmaya değer;
Bana bana yersin Kırıkhan’ımda.

Peynirli künefe, halka müşebbek,

Haki bir ormandan rengini almış,
Uzaklara dalar, yeşil gözlerin.
Şirinmiş, şekermiş, kaymakmış, balmış,
Ruhuma can katar, asil sözlerin;
Beni benden çalar, yeşil gözlerin.

Ezelden bilirim, çile-hüzünü,
Hayatımın özü, ateş ile kül.
Çatma kaşlarını, asma yüzünü,
Kırsınlar kalbimi, yeter ki sen gül.

Nasıl bir sevdadır, düşürdü dile,