Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sen mavi hülyamsın, sen tatlı belam,
Sana gönül yaktığımı bilmezsin.
Senden haber yoksa, yoksa bir selam,
Dünyaları yıktığımı bilmezsin.

Gülü koklamaya doymazcasına,

Öğüttüm yılları zaman çarkında;
Sallandı umutlar hayal parkında;
Çürüttüm ömrü aklar farkında;
Melûl halimi bilmem görecek misin?
Bu aşkın defterini dürecek misin?

Saatler beş, sokakta birkaç serkeş
ve doğmak üzereyken güneş.
usulca çocukluk mahallemize gelmiştim.
Cumbalı evinizin yerini,
soğuk dev binalar almıştı.
Ne mor şakayıklar vardı,

Deniz gözlerinin yorgunuyum gülüm,
Sende neşe gani, bende sefa hani?
Kıyamete kadar sürer mi bu zülüm?
Kayan yıldız gibisin, ulaşmaz elim,
Uğrunda tükettim bu derbeder canı;
Bende sevme gani, sende vefa hani?

Dokunma dalında kalsın al güller,
Sorma neden suskun, ötmez bülbüller!
Uyandırma sönmüş volkan dağını,
Parlatma isli kandilin yağını!

Bırak köpürmesin sakin dalgalar,

Yolsuzluk yapmadın, vatan satmadın,
Fayda için bükülmedin, yatmadın,
Sofrana bir lokma haram katmadın,
Varsın sana devrik müdür desinler.

Altın düşmeyle değerin yitirmez,

Bir ilkbahar daha neşe saçarken,
Bahçelerde gül-menekşe açarken,
Sen muamma, köşe bucak kaçarken,
İz sürdüm, peşine il il takıldım;
Hangi yana baksam yoksun, yıkıldım.

Bir çocuk boğulup vurmuş kıyıya,
İnsanlık ölmüş, vicdanlar kapkara.
Nerede uygarlık düşmüş kuyuya,
Cennet kuşu, açtın bağrımda yara.

Vebalini kaldıramaz kâinat,

Annem yaşama sevincim, annem yar,
Hastalandığında dünya bana dar.
Ne kadar yaşlansan, nefesin yeter,
Sevgiyle bakışın, şen sesin yeter.
Dualarımdasın, doğrul beni sar!
Cennet diye göğüs kafesin yeter.

Ramazan davulcusu uyandırdı,
Seni unutturan gecenin koynundan.
Bak yine aklıma düştün!
Lirik şiirlerin terennümünü duyamadın,
Sensiz ihtiyarladı kelimelerim.
Tenhalarda suskun gam heykelinin,