Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Hicran güllerinin son matemidir,
Güneşini kesti ziftten bulutlar;
Yıllar yılı ayaz yedi umutlar.
Esecek olan bahar meltemidir,
Hicran güllerinin son matemidir.

Pusatsız yüreğim ne kadar dayanabilir?
Gök gözlerinin esiriyim sevda nakışlım.
Tutuşan mum alevi ne kadar yanabilir?
Çıkmaz bir aşkın eseriyim mahmur bakışlım.

Gelişinle dağların karı-buzu çözülür,

Söyleyecek söz kalmadı dilimde,
Kara bir matem göğümü sarıyor.
Merhamet yok terör adlı zalimde,
İçim yanıyor, yüreğim kanıyor…

Yolum kalleş bir pusuya sapıyor,

Daha dün, siyah önlüklerinize
kurdela takıyorken,
ne çabuk düştü ömür takviminden
yirmi beş yıl?
Saçlarımdaki aklar
sanmayın ki tebeşir tozu,

Kıyılarına ulaşmadan mahsur kaldım.
Bir yudum aşk için çözmüştüm,
Sevda gemilerinin halatlarını.
Sonu olmayan sefere mi saldım?
Esip giderken zaman, sol yanım
Onulmaz yaralarla acıyor canım.

Senden uzaklarda gün batıyor yavaş yavaş,
Her akşam gemilerin tek tek dönme zamanı,
Kavuşma umudunun bir bir sönme zamanı;
Bu sahil derdime dert katıyor yavaş yavaş.

Karanlıklar üzerime yürür ağır ağır,

Hazan vurmuş güllere döndüm sensiz,
Maddenin sığ sularında boğuldum;
Nefsime köle olmaktan yoruldum.
Günlerim ziyasız, gözlerim fersiz,
Hazan vurmuş güllere döndüm sensiz.

Bağlar kurudu, bahçeler sarardı,
Yağmur çiseledi, hava karardı,
Bedenim yoruldu, saçlar ağardı;
Her hazan büyütür bir intizarı,
Toprak sarı, yaprak sarı, dal sarı…

Tansiyonu yüksek karelerimde,
Titrek nefesimde sen varsın.
Ritmini bulmak için çırpınan,
Nabız atışlarımda sen varsın.
Sen ki, kekik kokulu dağların gülü,
Debdebeli şehirler değildir yerin.

Kardeşine katmerli zulüm, sende sessizlik,
Nerde ey din kardeşim, yoksa ölmüş mü vicdan?
Nedir bu gaflet, nedir bu deruni hissizlik?
Şu kara günler de geçer, sıyrıl su-i zandan;
Vicdan be ey kardeşim, ne olur biraz vicdan!