Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

En vefalı dostummuş yalnızlık,
kalabalıklarda dahi asla terk etmedi;
hangi yana dönsem, hangi kapıdan girsem
sensizlik, sessizlik olarak dikildi karşıma.

Zaman kemendini boynuma atsa ne çıkar?

Erguvan düşlerime yusufçuklar konar,
Saçaklarıma, güleç kırlangıçlar tüner;
Şiirlerime, tebessümlü muştular siner.
Her gece nağmesi ayrılık olan neyler!
İnleyen figanınız ne vakit diner?

Senden sonra esti rüzgâr,
Yağdı yağmur.
Hem üşüdüm, hem ıslandım.
İsli sokak lambası gibi
İçten içe,
Hem ışıdım, hem paslandım.

İbresi takılmış bir saat gibi,
Kaç çağdır tutuklu kaldım kim bilir?
Rüzgâr gözlerinle güldükten sonra,
Ve kalbimi söküp aldıktan sonra;
Kaç limandan demir aldım kim bilir?

Vazgeçilmez sevdam, uğur böceğim,
Ömre bedel her gülüşün kelamın!
Geceleri açan kaktüs çiçeğim,
Uykumu aralar, içten selamın!
Çobanyıldızı gibi gönderimdesin,
Yüreğimin en harlı yerindesin.

Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Hiç olmazsa, bir aralık bırak;
Soldurma içimdeki toy yaprakları,
Gülşenimde yeni açmıştı leylak;
Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Titreyen düşlerime, olsun sığınak.

Mevsimler yetim kaldı, besteler ise yarım,
Güvercinlerin gözlerinden kan damlar suya.
Keskin kılıçlarla bölündü o masum rüya,
Darağacında can çekişir sessizce zârım;
Kırmızı gül solduğu zaman…

Dingin bir ömrün gölgesinde,
Kırık düşlerle yosunlu duvarlara,
Yaslanıp bekledim seni.
Kaçırma gözlerini, özlemlerimden!
Kayıp yıllarımın salkım hüzünleri,
Ancak gözlerinin maviliğinde dağılır.

Heron’un kayıtlarına bakıyorum,
Hantepe’de olanlara kanım donuyor,
Yüreğim parçalanıyor ürperiyorum.
Bu kalbi, aklı olmayan makinenin bile,
Vicdanı sızlamıştır gördüklerine.

Yüreğinin kıyılarına çekmiştin set,
Dedim ki gönül sarayında bana yer ayır;
Bir olursak ayıramaz hiçbir kuvvet.
Diyordun ki, dertlerimden beni sıyır!
Gözlerindi, cennetine en güzel davet.
Sevda kandilleri yanarken cayır cayır,