Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Gözlerine şiirler dizecektim,
Nur bakışın yeter, söze gerek yok.
Boy resmini tuvale çizecektim,
Pir duruşun yeter, poza gerek yok.

Yürüyünce bahar gelir, yaz gelir,

Nehirlerin sabırsızlıkla
Denizi arzulaması gibi,
Yüreğim yüreğine akar.
Güneş her gün doğmaktan,
Ay karanlığı boğmaktan
Belki bıkar.

Patiska gibi örtüyor şehrini kar,
Yorgun dallarda alaca aklar,
Bahçende lâleler üşüyor yar!
Pamuk ellerin sıcaklık saklar,
Çözülsün buzlarım, bedenimi sar!

Candır, canandır, belki heyecandır;
Sevdanın yeri bil ki, Kırıkhan’dır.

Hasretlik artık tak edince cana,
Gurbetten sılaya sürüldüm hancı.
Gide gide vardım şu Kırıkhan’a,

Şehrinde meltemler esmiyor,
Gürültüyle zonkluyor şakakların.
Ağrılarını tabletler kesmiyor,
Sevdadan binasip sokakların;
Şehrinde meltemler esmiyor.

Dönüyor devasa rüzgârgülleri,
Kulağımda sanki ıslık sesi var.
Aşarım dağ-tepe, bayır-çölleri,
Bu aşığın söyle, başka nesi var?
Gül hasretiyle yanan sinesi var.

Hasreti heybene yükleyip benden giderken,
Sızladıkça yandım, yandıkça sızlattın beni.
Kimseye duyurmadım yavaş yavaş erirken,
Gizledikçe andım, andıkça gizledim seni;
Asla vazgeçmeden, bıkmadan özledim seni.

Nerelerde, nasıl diye sorarsan?
Yılmadım, yıkılmadım, yaşıyorum.
Bulamazsın belki bir gün ararsan,
Sol yanımda sevgini taşıyorum,
Henüz ölmedim gülüm, yaşıyorum.

Ey yüz güldürmeyen kaktüs çiçeğim!
Hayatı senin için saydım hiçe,
Şehirlere sığmayan bir kaçağım.
Yüreğim volkan, yandım içten içe;
Su ver, bir nebze hararetim dinsin!
Beni kor ateşlere atan sensin.

I
Şair Ağlamaz

Ayaklarına paslı prangalar çekilse;
Küskün ırmak gibi akar, yüreğini dağlamaz.
Menekşe yerine, yollarına kaktüsler dikilse;