Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ey yüz güldürmeyen kaktüs çiçeğim!
Hayatı senin için saydım hiçe,
Şehirlere sığmayan bir kaçağım.
Yüreğim volkan, yandım içten içe;
Su ver, bir nebze hararetim dinsin!
Beni kor ateşlere atan sensin.

I
Şair Ağlamaz

Ayaklarına paslı prangalar çekilse;
Küskün ırmak gibi akar, yüreğini dağlamaz.
Menekşe yerine, yollarına kaktüsler dikilse;

Perdeler indikçe yüzüne, zaman perisi bezgin;
Günlerin boynu bükük olsa da, severim seni.
Tahtını kaybeden krallar gibi üzgün,
Bir başıma kalsam da, severim seni.

Sevda mahzeninde zincirlere vurulsam;

Yıllar alnına çizgiler çekse de,
Bakan gözler hâlâ aynı duruyor.
Şakrak sesin biraz titrek çıksa da,
Şirin sözler hâlâ aynı duruyor.

Köhne mahzenlere saklandı hüzün,

Volga seni beslemezse, yavaş yavaş kurursun;
Ellerin böğründe, asude mi durursun?
Bakü’nün sahiline, yitik aşklar vurursun.
Mevsimsiz ayrılığın mezarını kazarım;
Sen de benim gibi yaralı mısın Hazar’ım?

İnsan harmanından, gürültüden kaçarak,
Issız bir koyda buluşalım güzelim;
El ele, göz göze kumsalda gezelim.
İkinci bahara kapı açarak,
Sevgi tohumlarını martılara saçarak,
Gökkuşağına mutluluğun renklerini dizelim.

Çanakkale Şehitlerine ve daha nice
Şiirlerinle şairlerin piriydin Akif!
Bülbülün yerine matemlerdeydin her gece,
Yeisten kaçınan, azmin neferiydin Akif!

Ve Anadolu’nun istilâsıyla kükredin,

Yıllar oldu kaybettirdin izini,
Affeder mi acep gönül üzeni?
Kalmadı bak hayatımın düzeni,
Neredesin nerde, gözleri kara?
Sinemde duruyor, açtığın yara.

Gönlünün kepenklerini arala,
Halini, hatrını sormaya geldim.
Gamı unut, hayalleri sırala,
Yaraları bir bir sarmaya geldim.

Sil gözyaşlarını, neşelen biraz!

Öyle boynunu bükme gelincik!
Gözünü kan bürümüş insanların.
Top mermileri yağarken başımıza,
Tadı kalmadı ilkbaharın.
Bu zulüm, bu bitmez kin,
Ne mezhep tanınıyor, ne din;