Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Aklıma takılır, sürmeli gözler,
Kendimce anarım, haberin olmaz.
Sinemde harlanır, kıpkızıl közler,
Sessizce yanarım, haberin olmaz.

Karşıma dikilir, yüzün ay gibi,

Kayan yıldız gibi, kayboldun gittin,
Her yerde ararken, haberin yoktu.
Sanma ki ebedi, sen bende bittin,
Her ferde sorarken, haberin yoktu.

Dağ olsa devrilir, nasıl dayandım?

Yetmez mi çektiğin, onca gam-keder?
Üzgün üzgün dökme, gözyaşı balam!
Gülümse kendini, eyleme heder,
Süzgün süzgün çıkma, karşıma elam!

Geçti zemheriler, geçti boran-kar,

Bu son görüşmemiz, son buluşmamız,
Bak gökte martılar çığlık atmakta.
Kötürüm hasrete, zor alışmamız,
Tok sirenler, acı acı ötmekte.
Gün ölüyor, akşam demini aldı,
Gözlerin aklıma takılı kaldı.

Kaygısız, vefasız, gurbet kuşusun,
Gözümün dinmeyen, hasret yaşısın,
Yüreğim bu yükü, nasıl taşısın?
Dönmedin, payıma, düştü ah-u zâr,
Dolup dolup taşan, benim Gülizar!

Ömür çabuk geçti, olduk ihtiyar,
Sevda iksirinden verseydin Gülom!
Ne sen mesut oldun, ne ben bahtiyar,
Yaralı sinemi sarsaydın Gülom!

Gurbet bizden yazlar, kışlar götürdü,

Göçüp gittin zalim, uzak diyara,
Hasretin içimde, kanayan yara,
Hiç değilse ayda, yılda bir ara!
Şu kırgın gönlümü, bir kez al bari,
Gün- gece ağlarım, sessiz Gülperi!

Peşinden her yere, durmaz koşardım,
Çıkışı olmayan, yolu gösterdin.
Kırıldım bin kere, henüz yeşerdim,
Bülbülün konduğu, dalı kestirdin.

Göçtün buralardan, yaban eline,

İki yaramaz çocuk ruhumuz,
Şen-şakrak, deli-dolu.
Var mıdır bu rüyadan
Hiç uyanmamanın bir yolu?

Daima zakkum bahçelerinden

Hiç boşuna sıkma tatlı canını,
Sanma ki bu sevda omuza yüktür.
Yorma bedenini çıkar tadını,
Kirpiğin sineme saplanan oktur,
Senle ayrılmanın imkânı yoktur.