Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Dünya da ne varsa,hayır ve şerri
Bitkisi, hayvanı, cini, beşeri
Niçin, kim yarattı bütün şeyleri?
Bunun cevabını bulan kurtulur!

Ol dedi de oldu, bütün kainat

Lâl oldum sen gideli, diyecek söz kalmadı
Arada senden haber aldıkça ah ederim
Hepten yandım kül oldum yanacak köz kalmadı
Kendimi bir boşluğa saldıkça ah ederim

Dönerim eskilere mazilerde ararım

Köristan’da resim sergisi açma!
Abesle iştigal edersin dostum
Sağıra saz çalmak külliyen saçma
Sen kendi kendine ötersin dostum

İltimasın yoksa ölür hastan da

I was seven years of age
I went to the zoo,and i had seen a cage
There was sitting a black body,
and was eating a banana
I wanted to talk with him
I Bend down and looked in

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

Damarında asil kan
Eşeğin soysuz çıkar
Hem arsız hem atılgan
Aşığın soysuz çıkar

Nereden etmiş neşet

Sokaklar soydarı, kapkaççı dolu
Harabeler sarhoş, şarapçı dolu
Okullar tinerci, ya hapçı dolu

Bizim beyler nerde amirler nerde?
Bunlar baş ağrımız olur ilerde

Olmuyor işte!

Yalnız kalmak için dışarı çıkıp
Gönül gezmek ister, olmuyor işte!
Önüne gelenin yüzüne bakıp
Gönül süzmek ister, olmuyor işte!

Ne kadar yaşarsan

Ne kadar yaşarsan, nihayetinde
Nefesler tükenir, ölürsün bir gün
Herkes tadacaktır, der ayetinde
Sen de tadanlardan olursun bir gün!

Yazdıklarım satır, satır
Ne gönül koydum, ne hatır
Sözüm ona, nasıhattır
Üzerek yazdım, ne fayda

Yazdım çilveyle, naz ile