Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Karanlıkta bir gül gördüm
El değdikçe yandım durdum
Sırrı nedir diye sordum
Kor dediler köz dediler

Can kıvranır ten içinde

Lapa lapa yağıp kar yoğun olur
Sevinçle dışarı koşar çocuklar
Onların aklında hep oyun olur
Şimdiki zamanı yaşar çocuklar

Bir kürek bir bıcak bir de merdiven

Uğraştım herkesle, canile başla
Doluyu terkettim eğlendim boşla
Vaktimi kaybettim, sapık,sarhoşla
Kendimi unuttum, avundum durdum

Kendime bakmazken, kusur bulurdum

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

I was seven years of age
I went to the zoo,and i had seen a cage
There was sitting a black body,
and was eating a banana
I wanted to talk with him
I Bend down and looked in

Damarında asil kan
Eşeğin soysuz çıkar
Hem arsız hem atılgan
Aşığın soysuz çıkar

Nereden etmiş neşet

Gül ile Lâle'ler aynı civarda
Süstü’ler çevrede bazen duvarda
Bu tür çiçeklerden her yerde var da!
Türkiye’nin başka kokar gülleri

Güller nöbet tutar garip mezarda

Hakikat ilminin bahri Kur’andır
Gemisi İslamdır kendi burhandır
Allah’ın Kelamı nurdur nurandır
Dışarda eğleşme gir kapısından

Yedi kat göklerin Allah’tır nuru

Gemileri yaktığımızı hatırlamıyorum
Geldik ama, geri dönüşü hayalden
Bile geçirmiyoruz.
Gurbetin böylesi de varmış
Manevi gemiler çoktan yanmıştı.
Arada ki dağlar,denizler yollar

Ëtme gönlüm bana nazı
Geçti artık, kes sesini
Uçuyorsun bazı bazı
Geçti artık kes sesini

Rüya mı diye sorduğun