Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Bu kadar beklettin, kalmadı sabrım
Ya bir haber yolla, ya ara beni
Sana dava açar, ilenir kabrim
Ölmeden koyarsan mezara beni

Gönül seni arar, göz seni arar

Bazısı ve biz

Bazısı, düşünür, bazısı cahil
Kimisi vahşidir, kimisi ehil.
Her yerde bulursun bunlardan dolu
Şehirde sokakta dopdolu sahil...

Konuştukça sözlerim belki eksik kalacak
Söyleyeceğim yerde susmak belki kâr olur
Kelimeler yetersiz heceler kaybolacak
Gönlüme mi danışsam o bilir kim yâr olur

Dilim sustukça elim kalem ile sesliyor

Memleket özlemiyle yüreğimiz kanıyor
Böyle muzmin dertleri size dilemiyoruz
Sılada kalanımız bizi mutlu sanıyor!
Keşke öyle olsaydı huzur bulamıyoruz!

İşlerin sarpa sarar ne etsen de olmuyor

Hem derindir hem serindir masmavi
Karadeniz çağlar kıyıya kadar
Sarhoş eden güzelliği semavi
Dalga dalga ağlar kıyıya kadar

Dere, ırmak vusul eder akarak

Karanlıkta bir gül gördüm
El değdikçe yandım durdum
Sırrı nedir diye sordum
Kor dediler köz dediler

Can kıvranır ten içinde

Lapa lapa yağıp kar yoğun olur
Sevinçle dışarı koşar çocuklar
Onların aklında hep oyun olur
Şimdiki zamanı yaşar çocuklar

Bir kürek bir bıcak bir de merdiven

Uğraştım herkesle, canile başla
Doluyu terkettim eğlendim boşla
Vaktimi kaybettim, sapık,sarhoşla
Kendimi unuttum, avundum durdum

Kendime bakmazken, kusur bulurdum

Köristan’da resim sergisi açma!
Abesle iştigal edersin dostum
Sağıra saz çalmak külliyen saçma
Sen kendi kendine ötersin dostum

İltimasın yoksa ölür hastan da

Lâl oldum sen gideli, diyecek söz kalmadı
Arada senden haber aldıkça ah ederim
Hepten yandım kül oldum yanacak köz kalmadı
Kendimi bir boşluğa saldıkça ah ederim

Dönerim eskilere mazilerde ararım