Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ëtme gönlüm bana nazı
Geçti artık, kes sesini
Uçuyorsun bazı bazı
Geçti artık kes sesini

Rüya mı diye sorduğun

I was seven years of age
I went to the zoo,and i had seen a cage
There was sitting a black body,
and was eating a banana
I wanted to talk with him
I Bend down and looked in

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

Hem derindir hem serindir masmavi
Karadeniz çağlar kıyıya kadar
Sarhoş eden güzelliği semavi
Dalga dalga ağlar kıyıya kadar

Dere, ırmak vusul eder akarak

Karanlıkta bir gül gördüm
El değdikçe yandım durdum
Sırrı nedir diye sordum
Kor dediler köz dediler

Can kıvranır ten içinde

Lapa lapa yağıp kar yoğun olur
Sevinçle dışarı koşar çocuklar
Onların aklında hep oyun olur
Şimdiki zamanı yaşar çocuklar

Bir kürek bir bıcak bir de merdiven

Uğraştım herkesle, canile başla
Doluyu terkettim eğlendim boşla
Vaktimi kaybettim, sapık,sarhoşla
Kendimi unuttum, avundum durdum

Kendime bakmazken, kusur bulurdum

Köristan’da resim sergisi açma!
Abesle iştigal edersin dostum
Sağıra saz çalmak külliyen saçma
Sen kendi kendine ötersin dostum

İltimasın yoksa ölür hastan da

Lâl oldum sen gideli, diyecek söz kalmadı
Arada senden haber aldıkça ah ederim
Hepten yandım kül oldum yanacak köz kalmadı
Kendimi bir boşluğa saldıkça ah ederim

Dönerim eskilere mazilerde ararım

Dünya da ne varsa,hayır ve şerri
Bitkisi, hayvanı, cini, beşeri
Niçin, kim yarattı bütün şeyleri?
Bunun cevabını bulan kurtulur!

Ol dedi de oldu, bütün kainat