Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Otur anlatayım halim ahvalim
Fukaradır diye harlayıp geçme!
Bu kış kıyamette zordadır halim
Tepeden bakarak turlayıp geçme!

Çocuklar aç susuz, odun yok gaz da

Doktora varmıştı köylünün biri
Baştanbaşa muayene olmuştu
Doktor bakmış adam cahil serseri
Kullanacak enayiyi bulmuştu

Doktor dedi sen nereden bilirsin?

Gözünü, gönlünü mal hırsı ile
Bürüyen insanın hali perişan
Özenip hayvana tırısı ile
Yürüyen insanın eli perişan

Cebinde var ise bir kaç kuruşu

Eriye, eriye bitiyor insan!
Yaratan Mevlâ’ya gidiyor insan
Yolda alışveriş ediyor insan
Ganimet sorulur günün birinde!

Bu alışverişten bir kâr mı ettin?

Varsam Trabzon şehrine
Kapılsaydım sihrine

Nefsine kul olup yoldan sapanlar
Başkasına nasıhatı tuhaf şey
Akıl almaz kötülükler yapanlar
Başkasına nasıhatı tuhaf şey

Namaz kılmaz kalbim temiz der durur

Aklım var der kullanmıyor aklıni
Bu insanlar şaşurmiştur uşağum
Taklit edup değişturdi şeklini
İnsanluği düşürmiştur uşağum

Allah akıl izan verdi gör diye

Üzgünüm ben dertliyim, hem kızgınım
Sözüm meclisten içeri, uşağum
Yalanlardan dolanlardan bezginim
Sözüm meclisden içeri uşağum

Beşyüz elli kişi seçtik gönderdik

İlim öğren çok çalış ömrün boşa gitmesin
Gezen değil kazanan okuyandır uşağum
Okumaya çok özen, bu talebin bitmesin
Bezen değil kazanan, okuyandır uşağum

Görüyorsun her yerde alimlerin ününü

Yangın düştü sol böğrüme ah Ayşem
Yanıyorum kül olmadan yetiş gel
Sular koştu bu çağrıma vah Ayşem
Sönüyorum göl olmadan tutuş gel

Bulamazsın boğulursam göllerde