Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Sevmiyorsan sev diyen yok
Zorla sana öv diyen yok
Hele hele söv diyen yok
Sus ta adam sanılasın
Bari iyi anılasın

Ben de suç yok kaşınan sen, efendim
Yağırın var imiş nerden bilelim
İstanbuldan taşınan sen, efendim
Çağırın var imiş nerden bilelim

Ankarada poz verdin sen, gülerek

Okul çağı gelmiş dağın başında
Küçücük bir çoban yedi yaşında

Koyunları güder her gün sayarmış
Akşamdan ahıra öyle koyarmış

Beyin denen ham maddenin fabrikası okuldur
Beyin orada işlenir çıkan mahsül akıldır

Eğer beyin çalışmazsa bey’ine çalışırsın
Ya okulda ya dışında mutlaka alışırsın

Dünyayı ardına koyup
Mukadder daveti duyup
O davete hemen uyup
Ölecekmiş gibi düşün!

Ömür sanki kervan gibi

Ne olacak bundan sonra, sorum bu
Olanları biliyordum siz kadar
Her şey ayan, her şey belli durum bu
Çalanları biliyordum siz kadar

Adamları olmayanlar boş alır

Ne güzeldir insan, güldüğü zaman
Dünya cennet olur bir tebessümle
Hele bu yürekten geldiği zaman
Dünya cennet olur bir tebessümle

Gülümser herkese gördüğü anda

Derdim var, çekerim ilacı yoktur
Teşhisi imkansız, yanıldı doktor
Merhemi bulunmaz, yaralar çoktur
Bu derdimden büyük harman bulunmaz
Ne çare, derdime derman bulunmaz

Okumak, öğrenmek gelişmek varken
Kulaktan dolmayla durulur mu hiç?
Bilen bilmeyenle bölüşmek varken
Neden geri kaldık sorulur mu hiç?

İlim mi ararsın tek parmağında

Öyle hasretiz ki özlemler yüce
Bu gurbet yaşamı zarar mı bilmem
Ömür heba oldu bir koca hiçe
Kadim dostlar bizi arar mı bilmem

Bu nasıl gurbet ki gidenler dönmez