Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Avrupalı bana iyi davranır
Kendi gibi ruhsuz olmamı ister
Dış görünüşüyle bana yaranır
Kendi kültürüyle dolmamı ister

Beni ayartmaktır gece gündüzü

Her zaman aklımdasın beni unuttu sanma
Unutmadım ismini anarım ara sıra
Eller ne derse desin yalanlarına kanma
Benim tek gerçeğim var yanarım ara sıra

Sana değer verdikçe ben gönlünde zül oldum

Aklın çoluk çocuk ayalde iken
Yalınız, kimsesiz kalınır bir gün
Emel deryasında hayalde iken
Kapının tokmağı çalınır bir gün

Üç günlük dünyaya meyletme sakın

Uzun yıllar hasret yazdım,

Uzun yıllar hasret yazdım, dert yazdım,
Elem yazdım, gurbet yazdım, yurt yazdım,
Acı yazdım, hiciv yazdım, sert yazdım.
Bam teline dokunmadı ne yazık

İki gözün varsa görmen gerekir
Onların hakkını vermen gerekir
Hayatın sırrına ermen gerekir

Yoktun varsın, gene yok olacaksın
Hakkı Hak bilirsen, ak olacaksın

Kalmadı ne haya, ne namus, ne ar!
Savunacak başka neyimiz kaldı?
Ne kıvanç, ne gurur, ne de şuur var!
Övünecek başka neyimiz kaldı?

Vefa vefat etti, bitti fazilet!

Okul çağı gelmiş dağın başında
Küçücük bir çoban yedi yaşında

Koyunları güder her gün sayarmış
Akşamdan ahıra öyle koyarmış

Beyin denen ham maddenin fabrikası okuldur
Beyin orada işlenir çıkan mahsül akıldır

Eğer beyin çalışmazsa bey’ine çalışırsın
Ya okulda ya dışında mutlaka alışırsın

Akrabalar bile yabancılaştı
Olmuyor bu bize yazık oluyor
Bu hastalık bize nerden bulaştı
Olmuyor bu bize yazık oluyor

Kardeş kardeşinin halinden bilmez

Dünyayı ardına koyup
Mukadder daveti duyup
O davete hemen uyup
Ölecekmiş gibi düşün!

Ömür sanki kervan gibi