Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yerden göğe kadar sevgi saçardı
İnsan ekseninde döndü Mevlâna
Bahçesinde yalnız güller açardı
Cömertçe herkese sundu Mevlâna

Cennetten uzanan bir gül misali

İstanbul'u dünü ile
Tarihte ki ünü ile
Kıyas ettim günü ile
Gördüm de inanamadım
Aradım da bulamadım
Saha vardı alan vardı

Allah anıldığı zaman eğer kalbin titriyorsa
Kuran okunduğu zaman sende iman artıyorsa
Sadece ve sadece kul Allaha güveniyorsa
Ağlaması böyle olur gerisi ağlamak değil

Bollukta da darlıkta da Allah için harcar isen

Gözlerimi açtım, dünyada ışık
Gök kuşağı bütün, renkler karışık
Güzelleri gördüm, birine aşık
Oldum, ben ışıksız, olamazdım ki

Baktım sağım solum, ışıkla dolu

Bir Vefa örneği ( dini hikayeler tercüme Mikdat Bal )


Bir gün Hz Ömer Müminlerin emir’i
Yanında sahabeler dinliyordu her biri

Her etkide tepki var, her tepki dereceli
Bunda birçok faktör var, tezahür göreceli

Kimi kızar, ya parlar, yapanlara yaparlar
Mesela bir şey atsan, diğer yandan kaparlar

Şükür nedir bilmeyenler
Mutluluğu bulamaz ki!
Bir araya gelmeyenler
Mutluluğu bulamaz ki!

Talih değil kara olan

Bir dostum var Hollanda’da lisan bilmez yol bilmez
Kendine has görüşü var sağı bilmez sol bilmez

Elli yıldır öğrenmedi Hollanda lisanını
Komşularını tanımaz, sevmedi insanını

Cennete ancak sahih iman ile girilir
Herkes buna muhtaçtır hiç kimse gani değil!
Mümine Ahiret’in saltanatı verilir
Bu saltanat ebedi üstelik fani değil!

Kimi der Müslüman’ım işi dinle barışmaz

Bilemezsin

Ne kadar da âlim olsan bilmediğin şeyler çoktur
Gizli hâli, istikbali her mahalli bilemezsin
Dahi olsan fayda etmez çok şeylerden bilgin yoktur
Hangi zaman ahir zaman, kimde iman bilemezsin!