Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Diyar diyar gezdim, alemde seyran
Annemden sıcacık, yer bulamadım
Onu candan sevdim, babama hayran
Babamdan samimi, er bulamadım

Derdimin ortağı, ilacı anam

İmama uyan mı var
Sözünü duyan mı var
Açıp okuyan mı var
Bu insanlar kurtulmaz

Nice sohbet eyledi

Yerden göğe kadar sevgi saçardı
İnsan ekseninde döndü Mevlâna
Bahçesinde yalnız güller açardı
Cömertçe herkese sundu Mevlâna

Cennetten uzanan bir gül misali

İstanbul'u dünü ile
Tarihte ki ünü ile
Kıyas ettim günü ile
Gördüm de inanamadım
Aradım da bulamadım
Saha vardı alan vardı

Allah anıldığı zaman eğer kalbin titriyorsa
Kuran okunduğu zaman sende iman artıyorsa
Sadece ve sadece kul Allaha güveniyorsa
Ağlaması böyle olur gerisi ağlamak değil

Bollukta da darlıkta da Allah için harcar isen

Gözlerimi açtım, dünyada ışık
Gök kuşağı bütün, renkler karışık
Güzelleri gördüm, birine aşık
Oldum, ben ışıksız, olamazdım ki

Baktım sağım solum, ışıkla dolu

Adam gibi laf dersin
Her sefer gaf edersin
Bu ne tuhaf gidersin
Kendine gel kendine

Öğüt verme öğüt tut

Artık dolaşacak yerim kalmadı
Tek hedefim benim Çaykara olsun
Başka bir arzum yok derim kalmadı
Tek hedefim benim Çaykara olsun

Yıllardır özlemi yaktı sinemi

Şu açan çiçeklerin kaçı meyve verecek
Kanma bahar nazına, sonra yanıp tütersin
Belkide bir kaç tane acı meyve verecek
Yanarsın için için, sonra sönüp gidersin

Hızlı koşmak güzel de varılacak yol uzak

Apaçık kardeşiz yoktur şifremiz
Aynı yöne döner bizim ipremiz
Birdir kitabımız,birdir kıblemiz
Şucu bucu diye ayırmak nedir?

Yerleşik bu millet yedi bölgeye