Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yeter bu kadar zillet
Kanım donuyor kanım
Kalmadı hiç fazilet
Keşke çıksaydı canım
Aval aval bakıyor
Diyenler, müslümanım

Yıllar geçti ama hasret geçmedi
Kalkıp da gitmezsem, yuh olsun bana
Severek gurbeti kimse seçmedi
Arzumla kaldıysam yuh olsun bana

Olmasaydı geçim derdi başımda

Yine gece yine hüzün yine gam
Bitsin artık, çekilmiyor çileler
Yine hazan, yine rüzgar, yine sam
Yetsin artık çekilmiyor çileler

Ölüme denk, ayrılığın zorluğu

Yerenlerim çoktur övenlerimde
Bilmezler göz yaşı döktüklerimi
Alkışlayanım çok sevenlerim de
Yalnız ben bilirim çektiklerimi

O cennet vatandan neden çıktım ben

Bir şey var ki herkes bunu bilmiyor
Övmek dövmekten de daha fenadır
Bazı insanlara iyi gelmiyor
Onları şımartan meth-i senadır

Hazreti Ömer’in bir gün yanında

Zahmette rahmet vardır olgunluk kazandırır
Her sancı bir müjdeci doğum sancısı gibi
Bir musıbet bin ikaz, gafletten uyandırır
Menziline yönelttir serhat hancısı gibi
Hikmeti gören için düğün öncüsü gibi

Vicdan insanoğlunun mümtaz özelliğidir
Ondan uzak kalanlar kalpleri katı olur
Aklın efkar deryası ruhun güzeliğidir
Onu döşte bulanlar Allah’a muti olur

Birey doğruyu bulur vicdanına sorarak

Yeşili çayırda maviyi gökte
Bir de gözlerinde, gördüm güzelim!
Kızılı şafakta, alı bayrakta
Bir de izlerinde, gördüm güzelim!

Beyaza bürünmüş dağların başı

Köylü Hasan bezmiş sesi çıkmıyor
Çalanlara gıpta eder ne dersin?
Hal çaresi var ya ona bakmıyor
Talanlara gıpta eder,ne dersin!

Ona ne dersen de, batsın huyun de

Harabeye dönmüş kalıntı gibi
Kültürü mahvedip yıktık ne yazık
Sanki her şey dıştan alıntı gibi
Kendi yolumuzdan çıktık ne yazık