Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İlaç paranı çalar, ölüme mahküm eder
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar
Mahlükatın adisi canavardan da beter
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar

Ceplerine indirir milletten gelen bahşi

Gurbet acısını gurbetçi bilir
Hasrete gark olur yanar gurbetçi
Firakı, hasreti çok feci bilir
Vatanı her lahza anar gurbetçi

Genç yaşında başka ele savrulur

Ciddiyet yok, utanma yok, saygı yok
Yalanları yayar fasık insanlar
Uydururlar hikaye yok, öykü yok
Gözümüzü boyar fasık insanlar

Eğer fasık haber verse, Kur’an der

Günümüzün fıkrası
Eskidi demokrasi
Dürülmüştür hırkası
Çoktur bunun kanıtı

Şaşırıp durursunuz

Bu dünyanın tümü sana düşmandır
Biliyorsun ey müslüman, uyuma!
Tattıkların hududunu aşmandır
Ölüyorsun ey müslüman, uyuma!

Müslümanlar koptu kendi özünden

Dünya da mağrur gezme, olma asi eşkıya
Senun bu davranışın iş değildur uşağum
Demem ki bir melek ol, veya veli evliya
Bu dünya hayatumuz, boş değildur uşağum

Har vurup harman gibi gençlüğuni savurma

Öze dönerek
Uyanın haydi!
Yanıp sönerek
Uyanın haydi!

Tembel yatıldı

Anlatayım köyumuzun halini
Öğrenesun niçun göçtuk uşağum
Bir memleket bilmeyurduk dilini
Nasıl oldi mekan seçtuk uşağum!

Bu gün yarın aranızdan çıkarım
İyi dinle bak ne derim uşağum!
Ölüm haktır ben yoluma bakarım
Sen kalırsın ben giderim uşağum!

Yazayuruk peşpeşe
Yok bu işun sonları
Bir aydan fazla oldi
Güldurduk insanları
Bizi takip ederler
Sevdi bizi canları