Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

AKsatıyordu
ALçalıyordu
Kel düşüYordu
Dün dündür dedi

Ayrılmış yoldan

Güzeller içinde özeldir yerin
Siyahi saçlarda gümüş tel gibi
Gönlümü okşayan meltemin serin
Aşkın sahilinde esen yel gibi

Sadece merhaban beni mest eder

Bilinmez bir yol tuttuk
Yoruldukça yorulduk
Nice yalanı yuttuk
Kuruldukça kurulduk

Zengin değilken şakir

İlaç paranı çalar, ölüme mahküm eder
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar
Mahlükatın adisi canavardan da beter
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar

Ceplerine indirir milletten gelen bahşi

Gurbet acısını gurbetçi bilir
Hasrete gark olur yanar gurbetçi
Firakı, hasreti çok feci bilir
Vatanı her lahza anar gurbetçi

Genç yaşında başka ele savrulur

Ciddiyet yok, utanma yok, saygı yok
Yalanları yayar fasık insanlar
Uydururlar hikaye yok, öykü yok
Gözümüzü boyar fasık insanlar

Eğer fasık haber verse, Kur’an der

Günümüzün fıkrası
Eskidi demokrasi
Dürülmüştür hırkası
Çoktur bunun kanıtı

Şaşırıp durursunuz

Öyle bir duygu ki sardı bedeni
Rahattan bir eser kalmadı anam!
Gözlerim yaşardı yokken nedeni
Bir daha uykuya dalmadı anam!

Oyana buyana dönüş başladı

Bir de demokrat’ım demesi var ya
Öyle demokrat’ın yüzüne tükür
Anlamıyor cahil kafası dar ya
Boyu bosu batsın özüne tükür

Kıblesi kemiktir atana koşar

Yattılar kalktılar AB dediler
Büyük bir hayale dalıverdik biz
Satacağız diye hibe dediler
Ancak birbirini yoluverdik biz