Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yerden göğe kadar sevgi saçardı
İnsan ekseninde döndü Mevlâna
Bahçesinde yalnız güller açardı
Cömertçe herkese sundu Mevlâna

Cennetten uzanan bir gül misali

İstanbul'u dünü ile
Tarihte ki ünü ile
Kıyas ettim günü ile
Gördüm de inanamadım
Aradım da bulamadım
Saha vardı alan vardı

Allah anıldığı zaman eğer kalbin titriyorsa
Kuran okunduğu zaman sende iman artıyorsa
Sadece ve sadece kul Allaha güveniyorsa
Ağlaması böyle olur gerisi ağlamak değil

Bollukta da darlıkta da Allah için harcar isen

Gözlerimi açtım, dünyada ışık
Gök kuşağı bütün, renkler karışık
Güzelleri gördüm, birine aşık
Oldum, ben ışıksız, olamazdım ki

Baktım sağım solum, ışıkla dolu

Adam gibi laf dersin
Her sefer gaf edersin
Bu ne tuhaf gidersin
Kendine gel kendine

Öğüt verme öğüt tut

Birbirini üzüyorlar insanlar
Sorunca da kin diyorlar uşağum
Durup durup kızıyorlar insanlar
Sebep şeytan cin diyorlar uşağum

Sevgi ilaç bir erseler tadına

Bir varmış bir de yokmuş mertlik insanlık çokmuş
Kardeşlik hat safhada, kavga nizamız yokmuş
Dünya titrerdi bizden, silah mizrak, ya okmuş
Ne oldu bu millete, sarhoş mu, hap mı yutmuş?
Bentine sığmıyordu, bunları kim uyutmuş?

Sığmıyoruz bendimize aştık şükürler olsun
Döndük yine kendimize taştık şükürler olsun

Al bayrağı, üç hilali elimize almışız
Tek bir yürek, tek bir nefes tek bir nefer olmuşuz

Soyledum soyledum kulak vermedun
Bir kere lafuma baksan uşağum
Tövbe edup doğri yola girmedun
Düştüğün bataktan çıksan uşağum

Silkinsen gafletten gerçeği bulup

Her verdiğin sözü getir yerine
Sakın ola caymayasın uşağum
Sırrın varsa açmayasın birine
Rezilliği yaymayasın uşağum

Ahte vefa çıkarından öncedir