Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yakarım afakı baktığım yönde
Hasretin serisi bu’na diyorlar
Hazmı zor gurbetin attığı künde
Delinin birisi buna diyorlar

Hicran acıları sineyi dağlar

Kıskanır her şeyi kendi bilmiyor
Tanıyoruz artık biz bu itleri
Ne söylersen söyle yola gelmiyor
Tanıyoruz artık biz bu itleri

Belirsiz bir şahıs mayası bozuk

Sensiz geçen anlar öldürür beni.
Her gece uykumu böler hasretin
Sönmeyen közlerle doldurur beni
Hançeri bağrımda biler hasretin.

Sensiz kışa döner baharlar yazlar.

Dillere destan olup anlatsalar öykünü
Kalbin taş kesilse de kaybetsen her duygunu
Geceler zindan olup, kâbuslarla uykunu

Böleydin de öleydim gözüm açık gitmezdi
Kara bahtıma rağmen sevdan beni ütmezdi

Şaşırdım ne yapsam ben bu ülkede,
Kalkmaya çalışsam otur diyorlar.
Güneşi görmeden yandım gölgede
Torpilin adına hatır diyorlar

Kanatlarım yok ki bırakıp uçsam

Aklı olan bir insan öz nefsini sorgular
Ölümünden sonraki hayat için fehmeder,
Yararlı işler görür meşgul etmez kurgular
Aciz insan gayretsiz kurtuluşu vehmeder

Hak indinde işlerin en sevimlisi olan

Yaşı başını almış, çalıştırmaz kafayı
Boru gibi insandır aklı belinde olur
Kurban eder dostunu, reva görür cefayı
Görünce tanırsınız zehri dilinde olur

Yaptığı her eylemle dostu üzmektir işi

Daldım bir ummana yüzeyim dedim
Başka bir alemde gezeyim dedim
İnciden mercandan dizeyim dedim

Bu dünyada başka dünyalar gördüm
Rüyalar içinde, hülyalar gördüm

O sandığın bitmez elem
Şu gördüğün renkli alem
Sona erer susar kalem
Elbet bir gün sona erer

Gün dolmadan kimse ölmez

Hediyeler çuval çuval
Millet bakar aval aval
Aynı masal aynı maval
Yutanlara üzülürüm!

Yalakada türlü hüner