Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ant içtum yemin ettum
Artuk sevmeyeceğum
Ağlayp dizlerumi
Daha döğmeyeceğum

Yükseklerun karları

Bir idik, kardeştik ne hale düştük
Bir birine kuyu kazanlardanız
Çok ileri gittik hududu aştık
Doğru yoldan çıktık azanlardanız

Herşeye bir hile, fesat ekledik

Her şey sahte öz kalmadı
Söylenecek söz kalmadı
Utanacak yüz kalmadı
Bu medyadan ne beklenir?

Yalan yanlış informasyon

Yakacak yıkacak öldüreceksin
Gece baskınıyla saldıracaksın
Kalanları hapse dolduracaksın
Bu mu demokrasi, Mister bay başkan?

İtlerin hapiste verir şokları

Aklı olan bir insan öz nefsini sorgular
Ölümünden sonraki hayat için fehmeder,
Yararlı işler görür meşgul etmez kurgular
Aciz insan gayretsiz kurtuluşu vehmeder

Hak indinde işlerin en sevimlisi olan

Yaşı başını almış, çalıştırmaz kafayı
Boru gibi insandır aklı belinde olur
Kurban eder dostunu, reva görür cefayı
Görünce tanırsınız zehri dilinde olur

Yaptığı her eylemle dostu üzmektir işi

Daldım bir ummana yüzeyim dedim
Başka bir alemde gezeyim dedim
İnciden mercandan dizeyim dedim

Bu dünyada başka dünyalar gördüm
Rüyalar içinde, hülyalar gördüm

Çıkışı yok bir yola nasıl düştün ey gönül
Gölgesi yok çöllerde yandın piştin ey gönül
Geri dönüşün de yok neden saştın ey gönül
Girdin bir labirente, kaçmaya mecalin yok

Arap saçına dönen, gizemler çözülür mü

Karanlık gecelerde zulüm saçan ışıklar
Çakıyor şimşek gibi gör insanlık nerdesin?
Enkaz altında kalan parçalanmış beşikler
Bakıyor eşek gibi kör insanlık nerdesin?

Ey Muhammet ümmeti neden susuyorsunuz?

Sizden farkım yoktur benim
Ben korkmaktan, korkuyorum
Başka korkum yoktur benim
Ben korkmaktan, korkuyorum

Beni yıldırmaz her durum