Mektup Şiiri - Levent Özsayın

Bu gece öldüm ben tek bir kelimenle,
Çektiler ruhumu karanlık bir odaya.
Çıkamadım bir türlü dört duvar arasından,
Çırpındıkça battım ben, battım kendi içime.
​Masamda duruyor yarım kalmış bu mektup,
Kelimeler dökülür, satırlar darmadağın.
Bir sözünle yok ettin kurduğumuz dünyayı,
Ben karanlık odamda, sen hangi diyardasın?
​Sustu gecenin sesi, vuruldu umutlarım,
Bir rüzgâr gibi geçti gözümden güzel dünüm.
Sana yazdığım her dize kanayan bir yaradır,
Gittiğin o yollarda kilitlendi bu ömrüm.
​Dört duvar üstüme yürür her nefesimde,
Sırtımda ağır yükü kimsesiz akşamların.
Dudağımda hüzünlü bir veda melodisi,
Kulağımda yankısı son fısıltılarının.
​Ne bir ışık sızıyor bu kapkara odaya,
Ne bir el uzanıyor çaresiz kaldığımda.
Tek kelimede bitti yılların emeği bak,
Kırıldı en ince dal, zaman durdu anında.
​Sana bu mektubumu gözyaşımla mühürledim,
Sessizce okursun diye rüzgâra verdim sesimi.
Aşk dediğin o cennet şimdi bir zindan oldu,
Unutma, tek sözünle sen bitirdin nefesimi.
​Gece yavaşça çekilirken bu yalnız şehirden,
Son defa hatıranı göğsüme bastırırım.
Kelimeler tükendi, bitti bende her cümle,
Karanlık odamda sadece adını fısıldarım.
​Bu gece öldüm ben tek bir kelimenle,
Bir zarfın içine koydum kırılan bu kalbimi.
Hoşça kal demiyorum, gücüm yetmez demeye,
Bıraktım karanlığa senin olan her şeyimi...