Mehmet Halil Şiirleri - Şair Mehmet Halil

‘’Ölüm! ’’ diye verilmiş doğarken fermanım
Ölümden kaçtım bir hayat boyu,
Çalıntı günlerle yaşamı uzattım
Bundan ibaret bütün hırsızlığım…

Meğer, çalmayanı sevmezmiş devlet

Şairlikle ünlü şahımız
Yine süsledi dergahını
Fotoğrafta kadınlarımız
Açtı karga gibi ağzını…

‘’Türbansız kadın,

Kazmaları seçtik birkaç ağaç dikerler diye
Meğer husumet varmış aralarında ağaçlar ile
-Bizde ne kadar da cahilmişiz-
Ağaç kazmaların bir yerine geçermiş
biz bundan habersiziz.
Kazmalar buna bir hayli içerlemiş…

Başkan ‘’sıkıysa çıksın yalanlasınlar’’ demiş…
Çok haklı;
Yalan söylemek suç değil,
Oyunu bozmak, yalanı açıklamak suç

Maskeyle yaşamaya alışmış bir toplum
Sevemedi maskesini düşürecekleri
Yüzünü görünce çıldıracak! Biliyordum
Şimdi korktuğum başıma geldi
Kana bulandı umudum…

İçimde bir nehir var sanki
Ve akışı öyle hızlı ki
Başıbozuk, kontrolsüz…
Süpürüp atıyor önüne geleni

Yarın ne olacağımızı bilemiyoruz,
Bizim için neler hazırlanıyor bilmiyoruz
Kuşkulu ve kaygılıyız…
Bir sessizlik hakim ortalıkta

Örtülü ödenekler artıyor,

Profili düşük olanların karşısında,
yer yok profili yüksek olanlara
kapatın onları zindanlara.


Anlaşılıyor ki

İsteyenler koşadursun ölüm ötesi mutluluklara
Ben bağlanıyorum yaşadığım bu dünyaya
Hiç korkmadan günah işleyeceğim
Öbür tarafta yanmak umurumda değil
Toprak olduktan sonra yansam bile
Kiremit olurum çatılara

''Kaşıkçı için adalet arıyoruz!''
amaaaa!
Kendi kayıp 'kaşıkçılarımızı' bulamıyoruz.
Adalet rüyada...