Biliyorum çok uzun bir hikaye
Gizemli bir masal var
Arkasında mahşeri bir ses
Kem küm
oysa yaprak kırdamamiştir
Her şey kendiliğinden oluşmuş
Bir tüy gibi hafifim
Güzel bir memlekette.
Baştan sona yeşillik,
Baştan sona huzur var.
Gökyüzü masmavidir,
Deryadan geniş bir yer kapladın içimi,
Sessiz bir ferahlık doldu gönlüme.
Bir nur gibi doğdun karanlığıma,
Suskun ruhuma nefes oldun.
Bir sır gibi sardın bütün benliğimi,
Bir acı yumağı gibi düştü kalbime,
Biliyorum bu derin hasreti,
Bu bilinmeyen yarayı...
Bir isim vermek istesem,
Sensin.
Nehir suyu gibi saf
Durmadan coşacaksın
Yaşadığım sürece
Günlüme akacaksın
Rüyalarımda hep sen
Ne zaman hatırlasam ben yanarım
Sensız kendimden geçerım ağlarım
Seni hatırlatan bir iz görürsem
Göz yaşları ile seni anarım
şimdi kimler ile sohbetlerde sın
Nerede kimlerle eğlencedesın
Hayalin gözümün önüne geldi,
İsmini hasretle anan ben oldum,
Hasretin ok gibi bağrımı deldi,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.
Senden başka yoktur benim hayalim,
Yoksun, biliyorum.
Uyurken rüzgâr pencereme girdi hafifçe
geldiğini gördüm sanki
ve ben o anda anladım:
birinin uykusuna sızabilmekmiş
görmeden görmekmiş seni.
Görmeden ahkâm kesmesek keşke,
Bilmeden insanları küçümsemesek.
Etini yemekle bir göstermiş Peygamber;
Kalpte karanlık olur, günah olur,
Suizanla başlar kardeşi hor görmek.
Görmedi ki adını fısıldayan alevleri,
Yandım, kül oldum.
Yıldızlarım söndü uğruna,
Bir bakışı yetti,
Dünyayı unuttum.
Yanarken görmedi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!