Kuyumuzda Yusuf var yine bugün,
Zulamdan çıkardığım eski bir mısra söküyor
kalbimin mührünü.
Yediveren dertler birikmiş avuçlarımda,
Ağzımda bülbüller dut yiyor sessiz sedasız,
Sorma, üzerimde yine o amansız faili meçhul
"Bir insanın ölümü bir gündür; yokluğu ise her güne düşen bir sızıdır. (Basri Erdoğan)"
Düşen yaprağın hafifliği değil meselem,
Onun bir daha o dala dönemeyecek oluşu.
Işık çekilirken penceremden
Gölgelerin uzayıp ahşap zemine değmesi,
Uzaktasın;
Bir limanın sisli mavisi kadar uzaktasın,
Ve buradasın hâlâ,
Biliyorum...
Gönlümün en derin sızısındasın.
İnsan, sevmek ve sevilmek üzerine kurulu bir arayışın içinde bulur kendini. Ancak bu yolculukta öyle bir eşik vardır ki, bir tarafı zahmetsiz bir cennet, diğer tarafı ise ruhu yavaş yavaş eriten görünmez bir hapishanedir. Sevginin gerçekliği, tam olarak bu iki uç arasındaki o ince çizgide gizlidir.
Sevmek, en yalın haliyle ruhun kendi doğal ritmini bulmasıdır. Birini sevmek insanın üzerine yük olmamalı, aksine içindeki en karmaşık düğümleri bile kendiliğinden çözmelidir. Günün en sıradan anında akla düşen bir yüz, iyi ya da kötü her haberi ilk ona koşarak anlatma isteği, bu kendiliğindenliğin en saf kanıtıdır. İnsan sevdikçe tanır, tanıdıkça daha çok bağlanır. Çünkü gerçek sevgi, kusursuzluk arayışı değildir; her iki tarafın da kendi çatlaklarını, kırıklarını ortaya dökebildiği ve buna rağmen "Burada güvendeyim" diyebildiği o eşsiz huzur alanıdır. Tartışmaların, yorgunlukların ve fırtınaların ardından dönüp dolaşıp sığınılan o liman, sevginin tüm kusurlara rağmen kalabilme gücüdür.
Peki ya terazinin diğer kefesi?
Karşı tarafın gönlünde yeriniz yoksa, o liman hiçbir zaman inşa edilemez. Sevilmediği, istenmediği bir yerde kalmaya zorlamak kendini, insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlıktır. Sevginin olmadığı yerde, attığınız her adım bir kusura dönüştürülür. Sussanız "yanlış", konuşsanız "fazla" olursunuz; yakınlaşsanız "takıntılı", uzak dursanız "umursamaz" ilan edilirsiniz. Çünkü sevmeyi değil, yalnızca eleştirmeyi seçmiş bir kalbe kendinizi beğendirmeniz imkansızdır. O gözlerde en düzgün yanınız bile eğri büğrü görünür.
Gözleri İstanbul olan kadın...
Senin yokluğun, sisli bir vapur dumanının
Hüznüyle boğar cümlelerimi.
Aklımın kıyısından her geçişinde,
Anlatamıyorum içimdeki bu derdi,
Anlatamıyorum gözlerindeki o masalsı İstanbul'u...
Gözlerini kapat; bir an için,
Ve dinle rüzgârın kadim, ıslak sesini,
Nefesinde dans eden bir kuş gibi hafif,
Sen gülümse ki, kalbinin o masum neşesiyle,
Açılsın bağrındaki solmayan gül bahçesi.
Aşk acısının ne olduğunu tam da o kırılma anlarında anlıyor insan; meğer dünyadaki en ağır yük, üzerine titrediğin, sarılmaya bile kıyamayacak kadar narin bulduğun o yüreğin bir gün sana apayrı bir yabancıya dönüşmesiydi.
Ben mutluluğu, zirvesine ulaştığımı sandığım o en parlak anlarda kaybettim. Tam dünyayı çınlatacak bir kahkaha atacaktım ki dudaklarım görünmez bir mühürle kapandı. Tam içten, huzurlu bir nefes çekecektim ciğerlerime, ruhumdan sessizce bir parçanın kopup gittiğini hissettim. Şimdi sol göğsümün altında; ne onun varlığıyla tamamlanabilen ne de yokluğuyla kabuk bağlayan yarım kalmış bir hayatın ağırlığını taşıyorum.
Ve galiba insan, en derin yorgunluğunu; kendi içinde bitmek bilmez bir sabırla, günden güne büyüttüğü o devasa sevgiden ötürü yaşıyor.
Oysa ben onun kırılganlığını, fırtınaya yakalanmış minik bir kuşun kanadı gibi saklamıştım gözlerimden bile... Meğer bir insanın ruhunu en çok kanatan şey, fırtınalardan koruduğu o kırılgan yüreğin sana soğuk bir yabancıya dönüşmesiydi.
I.
Cevher-i hayattır aşka düşen can,
Karanlık geceye nur-u cenandır.
Açılır miftah-ı gülşen her zaman,
Her bülbül o bağa bir tercümandır.
Yaprakların arasında
süzülen
mayıs güneşinin
ılık
o yumuşak ışıkları altında
parlıyor gözlerin...
Gözlerinin değdiği her sokaktan geçtim,
Gecenin en sarp,
En yokuş caddelerinde,
Adımlarımın sesini yalnızlığıma saya saya yürüdüm.
Bilir misin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!