SENSİZLİĞİNE AĞLIYORUM
Gözümden alan yaşları
Hayallerime akıtıyorum
Umutlarım çaresiz yalnız
Ve
Sırılsıklam
Yoksun yanımda
Belki uzaklarda hatta daha yakınımda
Odam ve hayallerim darmadağın anılarla
Düş denizlerimin dalgaları vuruyor
Sensizliğin yankılarına
Biliyorum hiç olmayacaksın
Biliyor musun gözlerine bakarken
Kelimeler çıkıverir dudağımdan
Yüreğim derin bir acı ile haykırırken
Ellerim titriyor yaşmışlıklarımdan
Anılarım kırılıyor unutulmak korkusuyla
Sensizliğinde olsa da
İç çekmeden söylemek
Seni seviyorum demek
Hep aynı düşle uyanmak
Sensiz gecenin koynundan
Sensizliğin her sayfasını
Dudağımda kabuk bağlamış seviyorum
Kelimesiyle doldurdum
Ömrümdeki yorgun hasreti demir aldı
Hüzün çıkmazına
Gözlerimdeki özlem kuşlarını uçurdum
Yüreğime bir korku musallat oldu
Gözlerimden niye se katran boşalır
Oldu
Ayaklarıma karasular birikti
Bu gün bu şehir
Gönlüm gibi yıkıldı döküldü
Bu gece sensizliğin yutkunmalarıyla
Hüzünlerin deşmesiyle kanatmasıyla
Özlemlerimin durmayan çığlıklarıyla
Gözyaşlarımın hasretine akmasıyla
Dudağıma bulaşan korlaşmış sözlerle
Seni anlattım yıldızlara
Yüreğime dikenleri ektin
Ömrüme sensizliğin çalarını
Doladın
Dudağıma özlemin hasretin sizi
Mühür’ünü vurdun
Sensizliğin tabuduy’la
Sensizliğin gölgeleri şişe diplerinde
Vurmalarıyla
Akşamın esintiyle anıların sarhoş olmasıyla
Sedir ağcıların altına hasretlerin
Gömülmesiyle
Sensizliğin kavgalarıyla
Sensizlik martılarla hayallerime
Kanat çırpıyor
İstanbul akşamlarında
Dudağıma yapıyor buselerin
Esen rüzgârla
Anıların oturuyor iskelenin kuytu köşesine




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!