Leylam Şiiri - Süleyman Özgüven

LEYLAM

Leyla'm, ben seni öyle bir sevdim ki, adını andığımda gönlümde neyler inler, ruhumda sema başlar.

Her dönüşümde senden biraz daha uzaklaşırken, Rabbime biraz daha yaklaşırım.

Bil ki benim aşkım, bir çift gözün esiri olmak değil, o gözlerde Yaradan'ın sanatını görebilmektir.

Sen benim gönlüme düşen bir cemre, ömrümün en güzel duası oldun.

Ben seni sevmeyi bir ibadet hassasiyetiyle, beklemeyi bir sabır imtihanıyla öğrendim.

Geceler boyu hasretinle yanarken secdemde Rabbime sığındım.

Çünkü bilirim ki sevenin kalbi, sevdiğini Allah'a emanet edebildiği kadar güzeldir.

Ben bir Ahî'nin ahlakıyla sevdim seni Leyla'm.

Sözümde durmayı, gönül incitmemeyi, sevgiyi menfaate değişmemeyi öğrendim.

Ahî Evran'ın öğüdü gibi, elimle koyduğumu değil, gönlümle verdiğimi sevdim.

Ne sevgime karşılık bekledim ne de hasretimi bir sitemin arkasına sakladım.

Çünkü benim kitabımda sevda, vefasızlığa düşmeyecek kadar mukaddestir.

Bir ney düşün Leyla'm, kamışlıktan koparılmış, ayrılığın ateşiyle inleyen.

İşte benim gönlüm de senden ayrı düştüğünden beri öyle inler.

Her nefesinde senin adın, her nağmesinde bir vuslat arzusu saklıdır.

Ben bu ayrılığın içinde dönüp dururken, sema eden bir derviş gibi kendi benliğimden geçtim.

Anladım ki aşk, insanın kendinden eksilip Hakk'ın huzurunda tamamlanmasıdır.

Gel gör ki Leyla'm, her gece bir başka hasret çöker yüreğime.

Başımı yastığa koyduğumda gözlerin gelir aklıma, ellerin gelir, yarım kalmış hayallerimiz gelir.

Bir yanım seni ister, bir yanım kaderin hükmüne razı olur.

İşte bu yüzden gözyaşımı kimseye göstermem; onu seccademe bırakır, Rabbimden gönlüme sabır dilerim.

Ey gönlümün Leyla'sı, bil ki ben seni ayrılığın en ağır yerinde bile güzel sevdim.

Ne hasretin beni senden soğuttu ne de mesafeler sevgimi eksiltti.

Çünkü Mevlevî gönlünde aşkın ölçüsü kavuşmak değil, sevdasında Hakk'ın izini bulmaktır.

Ahî gönlünde ise sevmenin şerefi, sevdiğinin gönlünü incitmemektir.

Belki bu dünyada ellerimiz kavuşmayacak, belki bir ömür aynı duanın iki ayrı ucunda kalacağız.

Lakin ben yine de seni güzel anacağım.

Çünkü sana duyduğum sevda, kalbimde taşıdığım bir emanettir.

Ve bir gün, bu fani âlemden göçüp de bütün yolların sonuna vardığımızda, Rabbimden tek bir dileğim olacak: Bize dünyada nasip olmayan vuslatı, eğer hayırlı ve nasibimizdeyse, rahmetinin gölgesinde nasip etsin.

Ben seni Leyla'm, bir dervişin Hakk'a yürüyüşü gibi sevdim.

Bir Ahî'nin ahdi gibi sadakatle, bir Mevlevî'nin seması gibi dönerek, bir duanın gözyaşı gibi sessizce…

Sen benim gönlüme düştün, ben o gönülden Rabbime yürüdüm.

İşte benim Leyla'ya sevdam budur; başlangıcı aşk, yolu edep, özü vefa, sonu Hakk'a teslimiyet…