Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Silelim bu şehri haritadan
Şunu da, şunu da
Eğreti duran dağları da
Özgün koksun kır çiçekleri
Patlamasın mayın tarlalarında kelimeler
Sense umuda benziyorsun sanki

Bu kavşakta hiç buluşmadık
Tanımayız bu şehri
Kaçıncı perdesindeyiz bilmiyorum
Hayattan çekilişimizin
Sana sükûnet yakışıyor
Bana merak

Parçalarıma nefes ver
Sükutuma ses
Utanırım konuşmayı bilirsen
Öğrenirim bile
Hayal bile kurmaya çalışırım istersen
Oyun hamuruyum topu topu

İmgenin koyu kıvamı –
Büyük haz
Aşkla takas edilip
Avuçlarıma bırakılan
Anlat, dediler
Kimse tam anlayamaz

Kılıçtan keskindir sessizliğin teni
Öyle bir vurur ki şahdamarına
Nabzında atarsın
Karanlık bölünür şafak soyunur
Ölçer biçer her şeyi zaman
İçerken dipdiri memelerinden yalnızlığın

I
Birbirimizi bekleyen yolculardık, olduğumuz yerlerde kalmış.
Yağmur bulutları olmadı hiç yükümüz.
Paylaşamadık bu yüzden noksanlıklarımızı
İrisimde büyüyen bir girdaptın, şehirlerimi tenhalaştıran
Ölümü de, hayatı da hatırlamamak gibi bir çabamız

Sakin ol dedi fısıltım
Bu kadar renk ve helezon öldürür adamı
Ve yalan
Bu kadar doğru asıl
Gozlerinle mavi saçlarını tara göğün

Bir şiiri tutuşturur gözlerin
Şehri yutar sonra yangın
Doğruyu, yanlışı
Erkeni, geç kalmışı
Masallar uzak artık kıyılara

Burada durmalıyım burada konuşmalı şurada
düşünmeliyim
Düşünmemeliyim şurada ve şurada da düşünür gibi
yapmalıyım
Şu düşüncelerime şerh koymalı şunları düşündüğümü
bile hatırlamamalıyım

Bu renk bu şehre fazla
Bak nehir de fazla temiz
Sessizlik aşırı doz
Hem niye bensiz içtin ki budala?
Gölgeler eşikte
Bir fısıltı ecelimiz