Kule Şiiri - Ercan Kara

Yurtsuz bir rüzgâr esiyor kentin kalbinde,
Sığınacak tek bir duvar yok bu kargaşada.
Zaman bir kapı aralığında dondurmuş en eski sızıyı;
Gövde başka bir iklimde solar, ruh başka bir takvimde.
Beyhude bir mucize nöbeti tutuluyor dilsiz kıyılarda,
Aklın göç ettiği yer başka, ömrün çakılı kaldığı yer başka.
Neyi aradığını bilmeyen bir telaşın içinde dönerken dünya,
Yükselir o kule; milyonlarca ses karışır da göğe, tek bir harf bile değmez bir diğerine.

Aynı dili konuşup da birbirine yabancı kalan bu büyük panayırda,
Hayat o bildik, o sağır edici şarkısını söylemeye devam eder;
Ekmek bölünür, gün eksilir ve gece farksızca iner yorgun gözlere.
Fakat o gürültünün bittiği sınırda, sarsılmaz bir soğukluk başlar artık;
Görünmez, geçit vermez ve bir daha asla çözülmeyecek olan o dilsiz mühür.

Geçmişten bir sızıntı, ufak bir sitem ya da anlık bir kıvılcım aranır bu sükutta,
Oysa örülen o katı mesafe tek bir nefes bile sızdırmaz dışarıya.
Bunca dağınıklığın, bunca koşturmanın tam ortasında, ağır ağır yerini bulur taş;
Kendi değerini eksilten bu dünyaya, tek bir hece bile fırlatmadan.