Akışın Gölgesinde Şiiri - Ercan Kara

Sen geldin, göğün göğsü yırtıldı, içimin sızısı gibi,
Bir sınır boyundan ötekine uzanan o hırçın öfkeyle.
Durgun suların aynasına düşerken o vahşi aydınlık,
Hesaplaşıyordu karanlık, kendi dehlizleriyle.

Uzak dağların kıvrıldığı o adsız boğazda,
Yabancı göklerin ışıkları gibi parladı mavinin en delisi.
Müdahale edemediğim ne varsa şu hayata dair,
Çaktı, yandı ve yıktı içimdeki o eski surları.
O an anladım; senin fırtınan sadece kopmak içindir,
Durduramazsın, akışına bırakırsın göğün gürlemesini.

Ve bugün…
Fırtınadan arta kalan o ıslak, ağır toprak,
Yavaş yavaş bürünüyor kahverenginin en ketum tonlarına.
Gelişinin o dünyayı sarsan patlaması,
Bırakıyor yerini dingin bir teslimiyete, yaprak yaprak.

Şimdi karşımda akıp giden nehir, içimde dinen o eski yangınlar,
Yanımda ise fırtınayı durduran o sığınak, senin elin.
Bırakalım dünya kendi bildiği o çıkmaz hesaba kalsın,
Biz bu ıslak sessizlikte, ömrün en mağrur rengini yaşayalım.