Eşik Şiiri - Gülşen Tosun

Her harf bir yangın, her söz bir kıvılcım
Ben hem ateş hem suydum, hem yaz hem kış
Bir aynada kayboldum, bir aynada buldum
Çerçevede kalan şu gölge değil,
İçimde büyüyen o boşluk benim

Aynalar sormayın bana "kimsin" diye
Cevabım yok, sadece yorgun bir nakış
Saçlarım ağardı, ama aklar ondan değil
Peki ya zaman? O ki adı konulamayan...
An dedikleri çark mı? Zincir mi?
Bilmem, yalnızca döner, döner, döner...

Dağlar sırtımda, tepeler avucumda,
Aştım sanmıştım, yine de yerimdeyim
Sevda denilen o eski hançer,
Göğsümde değil, ruhumda paslanmış
İşte asıl yaşlanan o, ben değilim

Bir akşam vakti, kendimle konuştum
Dedim: "Bu kadar yük, bu kadar tuzak neden?"
Sesim yankılandı, duvarlar sağır
Meğer en uzak yol,
İnsanın kendine giden yolmuş...
Ve ben hiç yürümemişim