Eşik Şiiri - Ercan Kara

Günün rengi çekilir dağlardan,
Ne karanlık ne aydınlık.
Dışarıda toprağa düşen ince yağmur,
İçeride, uğuldayıp duran
O eski rüzgâr.

Bir adım, geçecek sanki bu sızı.
Ama penceremin önünde gölgem kadar
Ağırım.

Geniş bir ovada fırtınayı seyretmek bu;
Ne göğün gürültüsüne beyhude bir heves,
Ne de savrulup gidecek bir teslimiyet.
Durmanın ve dilsiz boşluğu seyretmenin
Büyük mülkiyeti.

Kelimelerin iyileştiremeyeceği
O derin sükût...
Mesafe yollar değilmiş meğer,
Ruhun kendi ikliminde durduğu o uyanılmayan kış.
Dokunmak, kusursuz dengeyi bozmaktan başka neye yarar?