Korunak Şiiri - Ercan Kara

KORUNAK

Herkes biraz eksilir ayak bastığı sokaklarda,
Dünyanın gürültüsü sızar da insanın derisine,
Yine de dokunulmaz bir köşe kalır kaburgada.

Oraya ne bir leke bulaşır ne zamanın pası,
Çünkü orası hırpalanmamış bir çocukluk uykusudur;
Ruhun kendi kendine fısıldadığı o ilk tını,
Bozulmadan bekleyen o son kalenin kuytusudur.

Bütün pazarlıklar bitip de eve dönüldüğünde,
İnsanın yüzleştiği o dürüst, o berrak ayna;
Bizi bu çürümenin ortasında insan bırakan,
Göğsün solunda saklı duran o mutlak derya.

(Dünya insanın her kalesini zapt etse de, içerideki o ilk ve el değmemiş kaynak teslim alınamadığı sürece yenilgi tamamlanmış sayılmaz.)