Kudüs Kan Ağlıyor Şiiri - Tarık Emre Yalçın

Tek kelam etmez diller.
Görmüyor gözler; inmiş hepsine perdeler.
Duymuyor kulaklar, duymuyor çığlıkları.

Kudüs bağırıyor: "Nerede? Nerede?"
Bu ümmetin çocukları…
Daha fazla dayanamıyor;
Yıkılıyor duvarları, soluyor laleleri, zambakları.

Kudüs kan ağlıyor; adeta matem havası var gökyüzünde.
Yağmur yağacağına bomba yağıyor
Mescid-i Aksa'nın kubbesine, birer birer kopuyor cennet kokulu çiçekleri…
Feryat ediyor Kudüs.

Yine yardım dileniyor, ama ne fayda?
Bilmiyor ki insanın kalbi, atmıyordu zerresi iman ile.

Kudüs sessiz, korkuyor; içten içe soruyor kendine:
Nerede Selahattinler, nerede Ömerler?
Onlar beni bırakmaz diye bir umut bekliyor.

Kudüs, öksüz çocuklar gibi yalnızlığı yaşıyor,
En derininde bitmek bilmeyen üzüntü ve keder ile…