Âşık Derler Şiiri - Tarık Emre Yalçın

Gafil olma, derler; aşkı ara.
Gönülden yükseliyor bunca ses, nara.
Elbet, harlanmak gerek kül olmak için korda;
Hak senin içindedir, inkâr edersen zira.

Arş-ı âlemi gözle, izah olunur azıcık izanla;
Gezmek zordur, omuzlara yük olan mizanla.
Bulmak gerek kendini, dinlemek gerek;
Bazen derin bir sükûtta, bazen vaveylalarda.

Uyan, derler; âhir değiliz bu ummanda.
Düşebiliriz her an aşk için sahraya.
Gönül mahzun, yıkık artık, viran ya;
Vakte esir bir derviş gibi yeni mabet ararda.
Gönül tek kişiliktir; koyma Hüdâ’dan başka.
Sığdıramazsın ne cânânı ne başka sevdayı;
Talan olur gider yürek, yanar ya.

Sırlara ermek için çıkıp gelsen dize,
Ebedî aşk için ulaşmak zordur gize.
görmek gerek kendini, kör gözde bile;
İşte o zaman “âşık” derler size.