Köksal Akar Şiirleri - Şair Köksal Akar

Bakmayın siz onun gülüşlerine
Dumanlı her zaman başı babamın
Yıllar oldu çare yoktur derdine
Karboran savrulur kışı babamın

Ömrünce gurbeti eylemiş mesken

Duysun beni duymayan da,
Dost olacak el isterim.
Gelmiş geçmiş tüm zamanda,
Dosdoğru bir yol isterim.

Gelen olmaz giden olmaz,

Ben doğdum maviyi vurdu avcılar,
Kapladı yönümü siyah bir duman.
Bir başka ruhuma sindi sancılar,
Yıldızları yerde gördüğüm zaman.

Dirildi karanlık, ışıklar söndü;

Uyan ki zamanlar geçmekte yavrum.
Yokluğun sinemi yakar kavurur.
Gelenler tez elden göçmekte yavrum.
Bu hasret bağrımdan bir başka vurur.

Hasretin vurdukça bağrıma derin.

Tutuştur elinle ey dost,yaramı,
Yakmazsan Leyla'nın yarası yakar.
Ağlamak dert değil,bildim veremi,
Içimi sevdanın neresi yakar.

Elemdir duyduğum baştan bu canda,

Asım’ın neslini bilmedik oğul
Bir lokma ekmeği bölmedik oğul
Her lahza ağladık, gülmedik oğul
Dinmedi dünyada sızımız eyvah!
Iradı özünden özümüz eyvah!

Gidiyorum ardımda mesafeler bırakıp,
Çilesiz mevsimleri bulmaya gidiyorum.
Efsunlu bakışlarla son bir yüzüne bakıp,
Sende kalan her şeyi almaya gidiyorum.

Gidiyorum bir rüya içinde sessiz dilim.

Cevr-i geceme ışık, teni gül kokan yarım;
Gel ki gülmesin bize bu dem yâr u ağyarım..

İklim, deniz, hava, su, feza, güneş ve yıldız...
Hepsini birleştiren özde asıl nokta var.
Katlanan tüm sayılar bire muhtaçtır yalnız.
İşte asıl bilmece; varda yokum / yokta var!

Düşün... Düşün... Hep düşün. Yaşamak - ölmek niye?

Dünya garip bir mekan,
Ötesini sor bana.
Bensiz yat benle uyan,
Düşlerini yor bana

Hasret perde gözümde,