Köksal Akar Şiirleri - Şair Köksal Akar

Vasfi Mahir Kocatürk’e…

“Ne bir damla gözyaşı, ne yerde yaslı bir mum;
Hazin, loş odalarda ölümü sevmiyorum.
Bir çığ sesiyle nasıl inlerse bir uçurum
Benim öyle verecek kalbim son nefesini...”

Yücelen gönül dağında
Yorulmaya geldim gülüm.
Damla damla ırmağında.
Durulmaya geldim gülüm.

Benden ırak attım beni.,

_________________Barış Doğan'a...


Bir vefasız dilberin aşkına gönül verdim,
Çağladı gözden yaşım ona nehir dediler.
Erenler sofrasında postumu yere serdim,

Elindeyim işte bir gül misâli
Kır beni ne olur solana kadar
Estikçe başında sevdanın yeli
Der beni dermanın bilene kadar

Elveda desen de bugünden düne

Neylerim serveti neylerim malı,
Ömrümü elimden çalan dünyada.
Razıyım dertlerin olsam hammalı,
Beni gurbetlere salan dünyada.

Gideni götürür; getirmez geri,

Pembe bir düştü işte senden yana gördüğüm
Doğduğum gün bahtıma verilen büyük ödül…
Her anında bir gizem, her hayal bir kördüğüm;
Bir yanın ateş kokar öbür yanın gonca gül…

Nice yıllar tükendi senin uğrunda ey yâr;

Unut derdi, çileyi, yalnızlıkları unut
Bir ömür kalbimde kal benim sevdamla durul
Her gece hayalimi koynuna alıp uyut
Her sabah kalktığında bana yeniden vurul

Yalnızca beni düşün bütün gün /bütün gece

Bana şair demezler; oysa şiir uğraşım,
Bu sebepten büyüyor demek belalı başım.

Yalnız aşk için gönül çektiğin bunca çile,
Yalnızca kendin için yanıp da kavrulursun.
Her gün başka bir dağın serilip eteğine,
Her gün başka bir avcı elinden vurulursun.

Uyan ey deli gönül,uyan ki geçer zaman.

Gelmedin, baharların kırıldı umutları;
Gelmedin, kucakladı yüreğim intizârı.
Gelmedin, ayrılıklar vurdu vuslat gülünü;
Gelmedin, hatırladım, ati'de öldüğünü...
Gelmedin, ey can özüm aylar geçti gelmedin,
Gelmedin, gözyaşımı sabrım içti, gelmedin.