KIRIP KALDIRDIM
Bir hevesle yıllar sonra elime aldığım kalemi kırıp attım bugün.
İçimde biriktirdiğim ne varsa susturdum, tek tek defterleri topladım.
Yazdığım bütün şiirleri sandıklara kaldırdım, kendimden geriye ne kaldıysa onlarla birlikte sakladım.
Bir zamanlar her kelimemde bir şiir yazardım, kimi zaman sevdayı, kimi zaman hasreti anlattım.
Birilerine ulaşır umuduyla nice mısralar yazdım, şimdi dönüp baktım da, kendimi boşuna yormuşum anladım.
Ne bir sözüm var artık ne de yazacak bir kalemim, yıllarca şiirler yazdığım kalemim , bugün itibari ile tükendi.
Belki de fazla anlam yükledim yazdığım her satıra, belki de boşuna bekledim bir karşılık bulmayı insanlardan.
Bugün şiirlerimi değil, hevesimi sandıklara kaldırdım, yıllar sonra yeniden doğan yazma isteğimi yarı yolda bıraktım.
Kalemimi kırdım, defterimi kapattım, kendimde sustum, bundan böyle şiirlere değil, sessizliğe söz verdim.
Artık şiir yazmayacağım, ey benim eski hevesim, ne gecelerimi vereceğim sana ne de uykusuz gözlerimi.
Bir daha elime alır mıyım kalemi, onu da bilmiyorum, şimdilik süresiz bir ayrılığa mahkûm ediyorum kendimi.
Belki bir gün o sandığın kapağı yeniden açılır, belki sararmış sayfalar arasında eski bir ben karşıma çıkar.
O gün ne hissederim, ne söylerim ne yazarım, bilemiyorum, ama bugünbitibari ile yazmıyorum artık, bugün şiirlerimden vazgeçiyorum.
Kırıp kaldırdım kalemimi, şiirlerimi de bir kenara kaldırdım, bir ömür sığdırdığım kelimeleri emanet ettim zamana.
Bana kızmayın, ben yalnızca biraz yoruldum hayattan, belki de en ağır şiirimi yazdım bugün, susarak…
Süleyman ÖzgüvenKayıt Tarihi : 22.11.2026 21:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!