Kibir Kafesi Şiiri - Ömer Tural

KİBİR KAFESİ

Bir ayna diktin önüne, dünyayı ardında bıraktın,
Ne bir el öpmeyi bildin, ne bir gönül almayı.
Kendi sesinden başka ses duymaz oldun,
Büyüklük dedin, küçüldükçe küçüldüğünü anlamadın.

Zamanın tozlu raflarında saklıydı oysa edep,
Sen sadece rakamların ve hırsın dilini seçtin.
Seni büyüten elleri, bir "hiç" sayıp geçtin,
Duyarsızlığın zırhını kuşandın, kalbini kilitledin.

Egoist bir rüzgârla savrulduğun o ıssız liman,
Sana sadece kendi gölgeni bıraktı miras.
Ne bir hatır kaldı geriye, ne sığınılacak bir liman,
Sen kendini dev sanırken, vakit çoktan doldu inan.

Dönüşü olmayan o dar sokakta tek başınasın şimdi,
Saygısızlığın kışında üşürken o koca egon,
Gözündeki hırs perdesi indiğinde göreceksin;
Kırdığın her gönül, aslında kendi yolundu senin.

Karagöllü Tural