İnsanın kokusu sinmişti buğday saplarının üzerine.
Nice göz, teşhirin sessizliğinde kapatılmıştı.
Tanrı’nın hayranlıkla yarattığı güzellikleri, nice düşman hayırla karşılamıştı.
Biz ise kendi kabullenişlerimizin karşısında, utancı miras edinmiştik.
Sevgimin önünde eğildikçe özgürlüğümden eksiliyordum.
Kendimi tanıma çabam, yaralı bir özgüvenin gölgesinde göçüp gidiyordu.
Bilgimiz neden her defasında kısık seslerle dile getiriliyordu?
Yeteneklerimiz neden arzularımızın karşısında mahkûm bırakılıyordu?
Benim yeteneğim, içimde saklı bir evrendi.
Her susuşumda biraz daha derinleşiyor, her inkârda biraz daha büyüyordu.
Sen ise beni tanımadan hükmünü vermiştin.
Oysa ben, keşfedilmeyi bekleyen bir dünyaydım.
Senin göremediğin yerde, benim bütün dünyam saklıydı.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 01:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!