En büyük düşman tembelliktir;
sessizce çöker insanın omuzlarına.
Bir ömrü tüketir fark ettirmeden,
bir hayali gömer yarınların kuyusuna.
Kader sarar bazen ruhumuzu,
duygular düğümlenir, yollar daralır.
İrade dediğin, yalnızca istemek değil;
aklın ve bedenin aynı yöne bakmasıdır.
Kant’ın düşüncesi düşer zihnime,
Ribot’nun satırları ses verir içime.
İnsan, kendine ne kadar hâkimdir?
Kaç kez yenilir kendi içindeki yenilgiye?
Sahip olduğumuz en büyük servet,
ne altın ne makam ne de şöhrettir.
İnsanın kendine ait sandığı tek şey,
kendi ömrü, kendi seçimleri ve iradesidir.
Arzular çağırır, akıl yol gösterir,
her istek hakikat değildir.
Bazen en büyük özgürlük,
bir şeye sahip olmak değil,
ona muhtaç olmamayı öğrenmektir.
Vazife omuzda ağır bir yük,
sorumluluk insanın kendine sözüdür.
Harpagon gibi hırsına esir düşen,
kendi zincirini altın sanır.
Kurtul düşüncelerin kör kalabalığından,
başkalarının aklıyla kurulan dünyadan.
Çünkü insan, kendi sesini yitirdiğinde,
başlar başkasının gölgesinde yaşamaya.
Her arzunun bir tuzağı vardır;
aklı saptırır, hakikati örter.
İnsan bazen geri çekilerek yenilmez,
asıl yenilgi, kendinden vazgeçmektir.
Öyleyse eğit iradeni;
bugün, yarın, her an yeniden.
Çünkü en çetin savaş insanın içinde,
en büyük zafer kendini yenebilmekte.
Kayıt Tarihi : 9.10.2026 01:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, insanın en büyük mücadelesinin kendi içinde verdiği mücadele olduğunu anlatır. Tembellik, arzular ve başkalarının düşünceleri insanı kendi yolundan uzaklaştırabilir. Kant’ın düşünceleri ve Ribot’nun irade üzerine görüşlerinden izler taşıyan şiir, özgürlüğün insanın kendini tanıması ve iradesini eğitmesiyle mümkün olduğunu vurgular. Çünkü gerçek zafer, başkalarını değil, insanın önce kendisini yenebilmesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!