Metin Ören Şiirleri - Şair Metin Ören

Gözlerimde artık yaşların değil,
aşkların biriktiği güzellikler edinmek isterdim.

Hep, ama hep bir yerlere gitmek…
Yalnız nereye olduğunu bilmeden.

Gava tu wekî baranekê li ser min de dibarî
Ez hertim mîna dilopekî di gihiştim axê
Şînbona min wekî karekî nû bû

Te jî pir caran fêm dikir ku
Xemilandina min ne wek kevnatiya min bû

Susanlar bilmez,
bilenler susar;
duyanların içinde
bin çığlık birikir,
hiçbiri söze sığmaz.

Rüzgârlara estiğim vakit saçlarında buldum seni.
Bir yurt arayışımda gözlerinde mesken oldum.
Ne kadar ıssız ve zemheri kalsam,
yanaklarında buharlaşıp yeşerdim.
Her ne vakit sana susadıysam, sel olup taştın bana.

Dinya min wekî asmanekî şîn e;
gotinên min ji nava bêdengiyê
cihanên nû ava dikin.
Her keşf hinekî zêdetir te nêzîkî min dike;
berçavk û nexşeya min jî
digerin û digerin û digihîjin te.

Kimi umut sönmez, kor olur içte,
Sıcaklık arar gizli her kalpte.
Sisli camlara çizdim silüetini,
Kaybolmaz yüzün, kalır izleri.

Titremez ellerim yazarken seni,

Dünkü gibiydi çocukluğum;
hatırası canlıyken, gittikçe solan,
dostlukları çoğulken, gittikçe azalan,
ocakları tüterken, gittikçe soğuğa kesen…

Êdî wek berê nînim,
nizanim çawa li te binêrim;
di çavên te de
xwe dibînim,
wek neynikekê
ku rûyê min û ya te nîşan dide.

Ekimin ortasında, üşümüş dallarımla,
ıslanmaya terk edilmiş elmalarım
kargalardan nasibini almıştı.

Kilidi vurulmuş evim,
hangi masal sevdalısına konuk olmuştu?

Tev navê wê jî êş û xemgînî di nav xwe de dihewîne
Beşek ji min re xemgîn e, beşek jî kêfxweş
Ax… gîdînoo ax…

Evînên kevin gelek tişt fêrî me dikirin
Me dizanibû ku nirxê me dê li ku derê zêde bibe