Bîrên Şikestî Şiiri - Metin Ören

Bi yekê re hezar car xemên min zêde dibûn,
lê belê dermanên min jî kêm dibûn.
Turika min a ku ji zemanê re tas digirt,
di neyîniyê de jî para xwe girtibû.
Di rûyê şikestî yê xwe de
dojehê dijiyam,
di behtên xwe yên reştarî de.
Baranên min ên ku ji ezmanê dihatin tengavkirin,
li ser min hilweşiyan.
Wek ku dixwast te ji bîra min bibe,
li ser her kolanên min girtî diman.
Ez jî ji her tiştî bêxeber bûm,
di zerahiya pelên ku ji payîzê hêrs bûne de,
min xemên xwe berhevdikir.
Li pelên min ên ku di bihişta min de difiriyan,
name avêtibûn da ku bişin cem te.
Tûrên min ên ku li ser rêyan daxistibûn,
pisîkên birçî ku dixwestin wan bişopînin, bask dabûn.
Di her ketina wan de
têkçûna min a hezar salî dijiyam.
Min digot ku yên ku nehatine dayîn ji me,
ne tenê qismet nebû…
ew hilbijartina min a bêdeng bû.
Da ku kes fêm neke,
hewl didam xwe nîşan bidim ku eleqedar im,
di cîhana xwe ya Fransî ya sexte de.
Bi çûyînên te re,
ne tenê ji te, ji xwezayîbûna xwe jî tî bûm.
Ketibûm li ser dilopên ku di çolên min de westiyayî,
ez careke din ketibûm.
Bi dengê bilind,
dengên min ên bêwate jî
li ser hemû yên dilê min de zêde bûbûn.
Êdî ne ji mirinê û ne jî ji jiyanê re dilsoz dimam.
Yên ku min kom kiribûn
bûbûn perestgeheke mezin a kom.
Li ser her bîra min a windabûyî,
sibehên xwe yên serxweş jî zêde kiribûn.
Bîrên şikestî, bibûn para min.
Bibûn mala min.