Kendime Küstüm Şiiri - Mehmet Alper 2

Bir kiraz ağacıyım, sen gönül kuşum.
Hazan çöktü, titredim; üstüne yaprak döktüm.
Ormana küstüm, olmadı senden başka işim.
Rüzgâra direndim; dal eğri dediğin yerde çöktüm.

İnat ettin, çattın kaşını,
Yetmedi bir de aldın gittin başını.
Sen gülüp kutlarken yeni yaşını,
Bir bardak demli çayla bin gözyaşı döktüm.

Zindan gecelerde ışık ettim umudu.
Ağladım durdum, sen eksilirken tuhaflaştım.
Mahpus ettim gözyaşını, ağlamayı bıraktım.
Gözüme nefret saçtın, gözüme küstüm.

Kara kara düşünmekten renkler sıyrıldı âlemden.
Sende unuttuğumu hatırladım her şeyimi birden.
Can çıktı, huy çıkmadı; kalmadı zerre sendeki benden. Barıştıranım olmadı hiç; bir ömür kendime küstüm.