Kendime Kalan Şiiri - Ali Taşkale

Hak ediyorum;

her milimini, her kilometresini
bu dik gülüşümün,
bu dimdik duruşumun,
hak ediyorum,
kimseye anlatmadığım yorgunluğumun
içimde usulca biriktirdiği sözleri...

Her günün kendine göre bir yükü,
her gecenin kendine sakladığı bir sessizlik var.
Ben de bazen
hiçbir şeyi tamamlamadan
kendimde kalmak istiyorum...

Ah, bir gün bitse şu işler;
belki de bin yıl sürerdi
bir çay keyfinin huzuru...

Kim bilebilir ki...

Bırakayım bugün yarım kalanları,
yarın da kendi vaktinde gelsin.
Her şeyi yetiştirmek uğruna
kendime geç kalmayayım artık...

Ne hoş bir güzelliği vardır belki de
kimseye dokunmadan yaşamanın,
kimseye bir şey kanıtlamadan
bir akşamı kendine ayırmanın...

Sessizdir bazı şeyler;
ne anlatılmak isterler
ne de hemen tamamlanmak.
İnsan bazen
kendi yorgunluğuna bile
biraz vakit tanımalı...

Ama ya ardımdan bıraktıklarım...

Onlar için de acele etmeyeceğim.
Her şeyin bir vakti,
her sözün kendine ait bir yeri var...

Şimdilik
yarım kalsın bazı şeyler...

Çayım soğumadan,
gece biraz daha derinleşmeden,
kendime ayırdığım bu vakti
kimseye borçlu hissetmeden...

Dinleneceğim...

Ali TAŞKALE / İzmir
27 Ekim 2026