Kendime Kalan Şiiri - Kenan Taban

Bir gün susarsa içimdeki bütün sesler,
sanmayın ki bitti sözüm.
Belki ilk defa
kendimi dinliyorumdur.

Çok insan geçti içimden,
kimisi iz bıraktı,
kimisi yara.
Ben hepsinden biraz kaldım,
ama en çok
kendime yabancılaştım.

Aynalara baktım yıllarca,
yüzümü aradım.
Meğer insanın yüzü değilmiş
kendinden sakladığı şey.

Bir gece oturup
kalbime sordum:
“Bunca yolu nereye geldin?”

Cevap vermedi.

Çünkü bazı yolların
varacağı yer yoktur;
insan yürür,
yorulur,
sonra kendi içine varır.

Ben şimdi
ne geçmişten kaçıyorum
ne yarına yetişmeye çalışıyorum.

Biraz susuyorum.

Biraz affediyorum.

Biraz da
kendimi yeniden öğreniyorum.

Çünkü hayat dediğin,
bazen yaşamak değil;
insanın kendi içinde
ölmüş bir tarafını
yeniden diriltmesidir.

Ve geriye ne kalırsa kalsın,

Bir ses,
bir yara,
bir hatıra...

En sonunda
insana yine
kendisi kalır.